491 
onbekend  zijn,  doch  van  welke  tneii  weet  dat  ze  niet  de  golflengte 
verandei'en  zullen  overeenkomstig  het  verloop  van  de  uitdrukkingen 
I (1)  en  (2j.  Wij  behandelen  eerst  het  aandeel  dat  de  breking,  ver- 
I volgens  het  aandeel  dat  de  verstrooiing  in  de  vorming  van  dispersie- 
1 lijnen  heeft. 
j A.  Denkbeeldige  zuivere  brekingslijnen. 
' Men  denke  zich  een  selectief  absorbeerend  gasmengsel  met  onre- 
I gelmatige  dichtheidsgradienten,  doordrongen  door  een  bundel  wit 
i licht,  en  bepale  de  aandacht  tot  een  deel  van  het  spectrum,  waarin 
I slechts  één  eigen  frequentie  van  dat  medium,  dus  één  ideaal-scher[)e 
j absorptielijn  \oorkomt. 
j In  het  beschouwde  kleine  goltlengtegebied  zon,  indien  de  lijn  er 
I niet  was,  het  mengsel  het  slechts  langzaam  met  verloopend 
I brekend  vermogen  n^—1  bezitten.  Daarbij  voegt  zich  het  anomaal 
: verloopend  brekend  vermogen  — 1 van  het  bestanddeel,  dat  de 
I absorptielijn  geeft,  zoodat  het  resulteerend  brekend  vermogen  is : 
' n—l—,  — 1)  + (»q  — 1). 
I Nu  behoudt  de  term  {n^ — 1)  in  ’t  algemeen  voor  alle  golflengten 
’ in  ’t  gebied  hetzelfde  teeken  (meestal  ’t  positieve),  tei'wijl  — 1) 
1 aan  den  violetten  kant  van  de  lijn  negatief,  aan  den  rooden  kant 
positief  is.  Licht  aan  den  violetteri  kant  eener  lijn  zullen  wij  F-licht, 
: aan  den  rooden  kant  /^-licht  noemen.  Alle  brekingseffecten  zijn  dus 
; in  een  gasmengsel  gemiddeld  grooter  voor  iit-licht  dan  voor  F-licht, 
; want  zij  worden  bepaald  door  (n — 1)’  of  door  de  absolute  waarden 
1 van  n — 1,  d.i.  door  |(7z„ — 1)  -j-  (n,— 1)|. 
I Pig.  la  toont  het  verloop  van  — 1 en  n, — 1 ieder  afzonderlijk ; 
I Fig.  2a  geeft  n — 1 = (n„ — I -j-  (Wj — 1) ; in  Fig.  3a  is  voorgesteld 
j het  verloop  van  |?i — J[=:j(72, — 1)  — 1)|>  waarvan  de  licht- 
j verdeeling  in  onze  „brekitjgslijn”  afhangt. 
: Men  ziet  dat  de  scherpe  absorptielijn  gehuld  zal  zijn  in  een 
asymmetrische  brekingslijn,  wier  ,,zwaartepunt”  naar  rood  verschoven 
is  indien  — 1 het  positieve  teeken  heeft. 
De  algerneene  roodverschuiving  der  Fraunhoferlijnen,  die  toeneemt 
naar  den  zonnerand,  kan  met  deze  beschouwing  in  verband  worden 
gebracht. 
Thans  willen  wij  ons  voorstellen  dat  in  ’t  beschouwde  spectraal- 
gebied  twee  naburige  scherpe  absorptielijnen  gelegen  zijn ; dan  is : 
n—l  =(n,— 1)  + (n,  — 1)  + («,—!), 
waarin  wederom  1 nagenoeg  constant  wordt  gedacht,  maar  de 
andere  twee  termen  sterk  veranderlijk  met  1.  In  het  gebied  tusschen 
32* 
