492 
de  . beide  lijnen  hebben  {n^  — 1)  en  {n^ — 1)  tegengesteld  teeken  (zie 
Fig.  1,6,  waar  de  drie  termen  afzonderlijk  zijn  voorgesteld).  De  resul- 
Fi'g  1 a 
F,g  Ib 
n-I 
\ 

j 
Fig  Sa 
4 
1 Fig  Sb 
2 («,-/) 
^ f 
Fig  3 a J 
1 F,g  3b  1 
V I2;(v0l  1 
. 1 
I 
1 
Ftg  4a 
Ft  ff  6 
^ 
u 
1 
Fig.  la — 46. 
teerende  kromme  n — 1 = f{X)  toont  daar  een  buigpunt  (Fig.  2,6),  j 
en  omdat  (Wj — 1)  en  (n, — 1)  er  tegengesteld  teeken  hebben,  is  de  , 
modulus  |(w„  — 1)  4- (^*1 — 1)  + — 1)1  ii'  het  linkerdeel  van  dat  ' 
gebied  kleiner  dan  |(w, — 1) -j- — 1)1;  het  rechterdeel  kleiner  | 
dan  |(no — 1) -|- (n, — 1)|  (zie  Fig.  3,6),  zoodat  aan  de  twee  naar  elkaar  tj 
toegekeerde  kanten  der  brekingslijnen  de  lichtverzwakking  geringer  j 
is  dan  ze  zijn  zou  indien  de  lijnen  alleen  stonden.  De  ,, zwaarte-  j 
punten”  van  twee  naburige  brekingslijnen  liggen  dus  op  iets  grooteren 
afstand  van  elkander  dan  de  absorptielijnen  die  er  de  kernen  van 
uitmaken:  er  is  een  schijnbare  afstooting. 
In  Fig.  3 ziet  men  bovendien  dat  aan  den  violetten  kant  van 
elke  lijn  een  .punt  gevonden  wordt  waar  n — i = 0 is.  (Was  — 1 
negatief,  dan  zou  zulk  een  punt  aan  den  rooden  kant  van  de  lijn 
liggen).  Licht  van  de  daaraan  beantwoordende  golflengte  zou  niet 
door  onregelmatige  breking  verzwakt  worden,  en  dus  in  het  spectrum 
zichtbaar  moeten  zijn  met  eene  intensiteit,  grooter  dan  de  gemiddelde 
