493 
intensiteit  van  lijnvrije  gebieden.  Jewell  schijnt  in  liet  zonnespectrum 
een  dergelijk  verschijnsel  werkelijk  te  hebben  waargenomen  ').  Dat 
intusschen  zulke  helderder  plaatsen  in  ’t  zonnespectruni  weinig  in 
’t  oog  springen,  kan  ons  niet  verwonderen,  omdat  in  de  verschillende 
j lagen  der  zon  de  mengverhouding  der  gassen  ongelijk  moet  zijn, 
I zoodat  de  waarden  van  A,  voor  welke  n — 1=0  is,  niet  op  den 
j ganscheri  weg  van  de  lichtbundels  dezelfde  zullen  blijven.  Bovendien 
1 berusten  de  Fraunhoferlijnen  gedeeltelijk  op  anomale  moleculaire 
I verstrooiing,  en  daarbij  zijn,  zooals  we  aanstonds  zullen  zien,  geen 
I helderder  plaatsen  in  ’t  spectrum  te  verwachten  (althans  niet  op  de 
j centrale  deelen  der  zonneschijf).  Beide  omstandigheden  doen  de  licht- 
I sterkere  plaatsen  bij  de  brekingslijnen  vervagen, 
j B.  Denkbeeldige  zuivere  verstrooiingslijnen. 
I Is  ons  gasmengsel  zóó  gelijkmatig  van  dichtheid,  dat  lichtstralen 
j het  rechtlijnig  doordringen,  dan  zullen  de  ware  absorptielijnen  toch 
! in  dispersielijnen  gehuld  zijn,  omdat  voor  lichtsoorten  uit  de  naaste 
j omgeving  der  eigen-frequenties  de  moleculaire  verstrooiing  grootere 
! waarden  heeft.  Immers  letten  we  op  het  verloop  met  X van  den 
I verstrooiïngscoëfficient 
h=  Shi 
32^’  ^K-ir 
3 D Ni 
h — C-k- 
in  een  klein  spectraalgebied,  waarbinnen  slechts  één  enkele  absorptie- 
: lijn  van  ’t  bestanddeel  j gelegen  is.  Daai-  kunnen  we  alle  termen 
; van  de  som  op  één  na  als  constant  beschouwen,  en  dus  schrijven  : 
32  jr* *  (n^  -1)’ 
I Deze  grootheid  nu  varieert  met  X op  de  wijze  als  voorgesteld  in 
I Fig.  4,a;  het  verloop  is  symmetrisch  ten  opzichte  van  de  absorptie- 
i lijn  mits  de  dispersiekromme,  waartoe  deze  lijn  aanleiding  geeft,  den 
1 normalen  vorm  bezit  en  wij  de  verandering  van  A"  binnen  het  kleine 
! gebied  verwaarloozen  mogen.  Dat  ook  de  lichtverdeeling  in  de  ver- 
I strooiingslijn  dan  symmetrisch  moet  zijn,  kunnen  wij  beweren  zonder 
' de  verzwakkingswet')  in  bijzonderheden  te  kennen, 
i In  tegenstelling  met  wat  bij  de  brekingslijnen  gebeurde,  wordt 
hier  het  symmetrische  verloop  der  anomale  lichtverzwakking  niet 
gestoord  door  de  bijvoeging  der  in  het  beschouwde  gebied  constante, 
homale  verzwakking.  (Het  eerste  geval  hing  namelijk  samen  met 
h Jewell,  Astroph.  Journ.  TII,  99,  1896 : zie  ook : Abbot,  The  Sun ; p.  115, 
waar  tevens  analoge  waarnemingen  van  Eveeshed  worden  genoemd. 
*)  Aangaande  de  wet  der  lichtverzwakking  door  moleculaire  verstrooiing  in  de 
zon  is  een  uitvoerige  studie  geleverd  door  J.  Spijkerboek,  Proefschrift.  Utrecht 
1917;  Arch.  néerl.  UIA,  5,  p.  1-115,  1918. 
