495 
vereenigbaar  zijn  met  hetgeen  de  waarnemingen  bij  liet  veigelijken 
van  rand-  en  centrnmspectra  tot  nii  toe  hebben  geleerd. 
Wederom  behandelen  wij  afzonderlijk  het  aandeel  dat  de  onregel- 
matige breking  en  het  aandeel  dat  de  moleonlaire  versti'ooiing 
hebben  kan  in  de  vorming  der  Faunhoferlijnen. 
' ^ 1.  Breking  slijnen  in  het  spectrtim.  van  het  centrnmder  zonneschijf . 
\ Het  verloop  der  lichtsterkte  in  een  brekingslijn  wordt  bepaald 
I door  de  waarde  van  \n — 1 [ = ƒ(/.).  De  meest  nauwkeurige  metingen 
j over  den  vorm  dezer  functie  hebben  wij  te  danken  aan  Roschdest- 
! WENSKY ').  Voor  de  omgeving  der  beide  natrinmlijnen  vond  hij  dat 
1 de  formule  van  Sellmeier  : 
n — I = 
af*  I 
r—Aj’  A’— a7 
+ 
c 
. . (1) 
1 met  groote  benadering  de  waarnemingen  weergeeft.  Wij  zullen  haar 
i op  de  door  ons  te  beschouwen  gevallen  toefiasselijk  achten. 
I Is  de  onderlinge  afstand  der  twee  lijnen  niet  te  klein  en  bepaalt 
j men  de  aandacht  tot  de  omgeving  van  ééne  lijn,  dan  kunnen  de 
j laatste  twee  termen  vereenigd  worden  tot  een  nagenoeg  constant 
j brekend  vermogen  {n^ — 1),  terwijl  men  bovendien  A -j-  Aj  = 2 A 
i stellen  mag.  Zoo  vereenvoudigt  zich  de  uitdrukking  (als  men  nog 
! ^1-  j 
— door  k vervangt)  tot 
i n -l  = ^+(n,-l).  ......  (2) 
b Roschdestwensky,  Anomale  Dispersion  im  Natriumdampf.  Ann.  d.  Phys. 
39,  307,  1912. 
