496 
Nu  is  de  lichtsterkte  in  eenig  punt  afhankelijk  van  de  absolute 
waarde  |n— 1 {.  Men  kan  aan  de  twee  kanten  van  de  absorptielijn  steeds 
waarden  van  X aanwijzen  waar  n — 1 = ± H h (zie  Fig.  5).  Die  plaatsen 
van  hel  spectrum  zullen  wij  de  ,,i7-grenzen”  van  de  dispersielijn, 
haar  afstand  de  „//-breedte”  der  lijn  noemen,  en  deze  laatste  aan- 
duiden door  de  letter  B.  Dit  is  dus  de  breedte  die  een  waarnemer 
aan  de  lijn  zou  toekennen  indien  hij  hare  grenzen  (bij  schatting) 
localiseerde  bij  de  met  H overeenkomende  betrekkelijke  lichtsterkte 
(Onder  ,, betrekkelijke  lichtsterkte”  zullen  we  verslaan  de  verhouding 
tusschen  de  lichtsterkte  in  een  gekozen  punt  der  dispersielijn  en 
die  in  het  omringende  continue  spectrum). 
Stel  dat  voor  onze  lijn  de  //-grenzen  gelegen  zijn  bij  Xr  en  Xy 
dan  volgt  uit  vergel.  (2): 
Xr  — X.  = 
B = Xr~X-\; 
en  Xy—X^  = — 
2Hk 
H + in,-  1) 
of,  als  we  omgekeerd  H in  B uitdrukken. 
• (3) 
• (4) 
. . (5) 
De  negatieve  waarde  van  den  wortelvorm  kunnen  we  buiten  be- 
schouwing laten. 
Thans  overgaande  tot  ’t  geval  van  twee  naburige,  even  sterke 
lijnen,  zullen  we  de  plaatsen  in  het  spectrum  liever  aanduiden  door 
de  grootheid  (Fig.  5*) 
I — X — Xm 
waarbij  X^  voorstelt  de  golflengte  vaïi  het  midden  tusschen  de  twee 
absorptielijnen,  zoodat  dit  middenpunt  ons  nulpunt  wordt  in  de 
schaal  der  /-waarden.  Is  nu  de  afstand  der  lijnen  = 2A,  dan  is  in 
de  nieuwe  notatie  voor  de  lijn  aan  den  rooden  kant  /,  = A,  voor 
de  lijn  aan  den  violetten  kant /,  = — yl,  en  we  krijgen  naar  analogie 
van  (2)  de  betrekking; 
= + 
Voor  elke  der  beide  lijnen  zijn  weer  twee  ,, //-grenzen”  aan  te 
wijzen  die  men  vindt  door  (6)  gelijk  te  stellen  aan  ± H,  waarbij 
H vastgelegd  is  door  de  beti'ekking  (5). 
Beschouwen  wij  de  lijn  die  het  meest  naar  ’t  rood  gelegen  is. 
Hare  twee  //-grenzen  zijn  nu  bepaald  door  Ir  en  ly,  voor  welke 
grootheden  uit  (6)  onmiddellijk  is  af  Ie  leiden,  al  naar  gelang  men 
het  of  het  — teeken  voor  H laat  gelden  ; 
