497 
Ir  of  lv  = 
k 
± H — (n, — 1) 
+ 
-yA^  = Sji  + 
of  Sv  + Tv. 
Tr 
(7) 
Op  analoge  wijze  blijkt,  dat  de  lijn  die  ’t  meest  naar  violet  ge- 
legen is  tot  i^-grenzen  heeft 
Ir  of  Iv  = Sr—Tr  of  — T\ (7a) 
j ^2.  Breking  si  ijnen  in  het  spectrum  van  den  rand  der  zonneschijf . 
\ De  algemeene  verbreeding  der  Fraunhoferlijnen  aan  den  zonnerand 
1 beduidt,  in  den  gedachtengang  der  dispersietheorie,  dat  een  kleinere 
j waarde  ± H'  van  n — 1 daar  reeds  voldoende  is  om  dezelfde  be- 
I trekkelijke  lichtverzwakking  te  geven,  welke  in  het  centrum  gegeven 
I wordt  door  de  waarde  ± H.  De  //'-breedte,  die  de  lijn  aan  den 
I zonnerand  vertoont,  noemen  wij  B'  (zie  wederom  Fig.  5);  dan  geldt, 
! als  tegenhanger  van  (5),  de  betrekking: 
; k { /ld  “ 
i = + ^ + (8) 
I en  voor  ’t  geval  van  randlijnen,  als  tegenhangers  van  (7)  en  (7rt) : 
k 
I l'jio\Vv= 
±//'— (n„—  1) 
+ 
|X ^ 
K [±//'— (n„- 
+ .4’  — Sr  -j-  T' R 
of  -j-  T’v  (9) 
l' R of  l' v = S' R—  T' R of  S'r— 7’V 
. (9a) 
; ^ 3.  Denkbaarheid  eener  algemeene  oplossing  van  ons  probleem. 
i Door  de  formules  (5),  (7),  (8)  en  (9)  is  de  vraag  naar  den  samen- 
I hang  tusschen  de  lijnverbreeding  en  de  vergrooting  van  den  weder- 
: zijdschen  invloed  aan  den  zonnerand  in  beginsel  beantwoord.  Zoodra 
toch  de  verdeeling  der  betrekkelijke  lichtsterkte  gegeven  was  voor 
i een  vrijstaande  brekingslijn  van  het  centruratype  en  voor  de  over- 
i eenkomstige  randlijn,  zou  men  nu  de  kromme  der  lichtverdeeling 
i kunnen  berekenen  voor  een  stel  van  twee  naburige  gelijke  lijnen 
I en  nagaan  hoe  de  asymmetrie  daarin  toeneemt  bij  overgang  van 
het  zonnecentrum  naar  den  rand.  Men  zou  namelijk  achtereenvolgens 
aan  B en  B'  de  waarden  geven  welke  passen  bij  betrekkelijke  licht- 
sterkten van  907o.  SO'/o,  70“/,  enz.,  en  telkens  uit  (7)  en  (9) 
berekenen  waar  de  overeenkomstige  plaatsen  liggen  bij  het  doublet '). 
9 Wanneer  rand-  en  centrumlijnen  op  éénzelfde  plaat  gefotografeerd  zijn,  en 
de  centrumspectra  zoodanig  verzwakt  dat  de  lichtsterkte  van  lijnvrije  gebieden 
dezelfde  is  als  voor  het  randspectrum,  dan  kan  men  zelfs  met  behulp  van  onze 
formules  de  krommen  van  het  doorlatingsvermogen  der  enkele  lijnen  rechtstreeks 
gebruiken  om  te  berekenen  hoe  het  doorlatingsvermogen  in  doubletten  verloopt 
welke  op  dezelfde  plaats  staan.  Men  behoeft  daartoe  de  zwartingen  niet  om  te 
rekenen  in  ware  lichtsterkten. 
I 
