500 
Wilson  en  Kodaikanal  over  rand-centrum  verschuivingen  de  vveder- 
zijdsche  invloed  onderzocht  is  ^),  was  de  gemiddelde  breedte  0,09  A. 
Wij  hebben  daarom  de  berekening  nitgevoerd  voor  het  geval  dat 
B = 0,100  A,  B' — B = 0,010  A wordt  aangenomen  en  achtereenvol- 
gens =±00  , ± 4,  ± 1,  en  o wordt  gesteld  ; de  uitkomsten  zijn 
dan  als  ordinaten 
2^ 
uitgezet  tegen  abscissen  — (die  dus  de  lijnafstanden 
B 
geven,  uitgedrnkt  in  de  lijnbreedte).  Zoo  verkregen  we  de  nietgestip- 
pelde  krommen  van  Fig.  7 (blz..503).  Zij  duiden  aan  hoeveel  duizendste 
deelen  van  een  A bij  een  brekingslijn  het  middenpunt  M' h der 
BuissoN-grenzen  van  een  randlijn  meer  verplaatst  wordt  dan  het 
middenpunt  Mh  der  grenzen  van  de  overeenkomstige  centrumlijn, 
tengevolge  van  de  aanwezigheid  eener  even  sterke  bnurlijn,  als  deze 
gelegen  is  op  een  afstand  gelijk  aan  3,  2,  1 maal  de  geschatte  lijn- 
breedte. Men  ziet  dat  de  afstooting  reeds  op  tamelijk  grooten  afstand 
O 
merkbaar  is  en  langzaam  toeneemt  tot  hoogstens  0,004  A.  De  waarde 
van  heeft  blijkbaar  slechts  geringen  invloed  op  het  resultaat. 
Daar  B'  weinig  van  B verschilt  kan  men  de  wortelvormen  van 
(12)  in  snel  convergeerende  reeksen  ontwikkelen  en  zich  zoo  ervan 
overtuigen  dat  de  schijnbare  afstooting  in  eerste  benadering  even- 
redig is  met  de  absolute  waarde  der  randverbreeding,  d.  i.  met 
B' — B,  zoodat  onze  krommen  ook  gelden  voor  lijnen  van  andere 
dan  de  gekozen  breedte,  mits  de  randverbreeding  de  door  Fabry  en 
Büisson  aangegeven  grootte  heeft.  Zij  zijn  dus  toepasselijk  op  lijnen 
van  hetzelfde  gemiddelde  t)  pe  als  die  waarbij  de  onderlinge  invloed 
vroeger  is  geconstateerd. 
^ 6.  Verstrooiing .cUjnen  in  het  spectrnni  van  het  centrum  der 
zonneschijf. 
Het  verloop  der  lichtsterkte  in  een  zuivere  verstrooiingslijn  (dus 
bij  afwezigheid  van  ongeordende  gradiënten  van  o|)tisehe  dichtheid) 
zal  afhankelijk  zijn  van  de  wijze  waarop  de  verstrooiingscoëfficient 
(zie  blz.  493) 
C 
32jr' 
N, 
met  A verandert  in  het  kleine  beschouwde  spectraalgebied.  En  omdat 
wij  daar  zelfs  de  veranderingen  van  verwaarloozen  mogen,  wordt 
hel  vei'loop  geheel  beheerscht  door  den  aard  van 
h W.  H.  JuLius,  Astroph.  Journ.  54,  92,  (1921);  W.  H.  Juuus  en  M.  Minnaert, 
Ann.  d.  Phys.  KAYSER-Festheft,  1923. 
