501 
(77^  — 1) 
- = [fm 
welke  functie  blijkbaar  symmetrisch  is  t.o.v.  de  plaats  der  eigen- 
frequentie.  Ter  weerszijde  van  de  laatste  is  wederom  een  plaats 
aan  te  wijzen  waar  (na  weglating  van  ’t  onderscheidingsteeken  j) 
zekere,  maar  willekeurig  gekozen,  waarde  L^\ 
door  deze  plaatsen  mogen  de  „Zy-grenzen”  der  verstrooiingslijn,  en 
door  haar  afstand  de  ,,L-breedte”  gedefinieerd  zijn  (zie  Fig.  6,  blz.  495). 
Voeren  wij  nu  weder  de  dispersieformule  (2)  van  blz.  495  in,  dan 
moet  aanstonds  worden  opgemerkt  dat,  volgens  de  beteekenis  die 
op  blz.  490  aan  w,-  (dus  ook  aan  iij)  is  toegekend,  thans  Ho  = 1 is, 
zoodat,  indien  de  eigenfrequentie  bij  Ai  ligt, 
k 
n—l= . (13) 
De  beide  L-grenzen  worden  derhalve  gevonden  bij  de  golflengten 
en  kv  die  bepaald  zijn  door 
^R—^i=TT7Vt  = — • • • (1^) 
L]/N 
zoodat  de  L-breedte  der  verstrooiingslijn  is 
B = kj^ 
WN' 
L\/N 
waaruit  volgt: 
L = 
2 k 
(15) 
Bi/N 
Hebben  we  twee  naburige  kernlijnen  van  gelijke  sterkte  (dus  gelijke 
waarde  van  — ) op  onderlingen  afstand  2^4,  en  duiden  we  evenals 
op  blz.  496  alle  plaatsen  in  het  spectrum  wederom  aan  door  grootheden 
1 = X-am (16) 
waarbij  Xm  de  golflengte  is  van  het  midden  tusschen  de  twee  kernen, 
dan  is  de  lijn  aan  den  violetten  kant  bepaald  door  /,  = — A,  die 
aan  den  rooden  kant  door  /,  = A.  Thans  zal  de  lichtsterkte,  volgens 
de  vergelijking  li  = S h;  van  blz.  493  en  in  aanmerking  genomen  de 
kleinheid  van  ’t  beschouwde  spectraalgebied,  afhangen  van  het 
verloop  der  grootheid  ^ ^ 1 — als  functie  van  k of  van  /. 
i.V  1 i-V  2 
In  verband  met  (13)  en  (16)  is 
K 
N, 
N,{k—k,y  N,{k~k,y  NS^Ay  Nyi-Ay 
(17) 
