502 
De  i>-grenzeii  van  elke  der  doubletcomponenten  zijn  te  vinden 
door  (17)  gelijk  te  stellen  aan  U of  wel,  volgens  de  betrekking  (15), 
4/;’ 
aan  ■ Beschouwen  wij  in  ’t  bijzonder  de  aan  den  rooden  kant 
gelegen  componente;  hare  L-grenzen  liggen  bij  / = //?  en  l=lv, 
welke  waarden  nit  (17)  op  te  lossen  zijn.  Er  komt  dan,  al  naar 
gelang  men  het  -}-  of  het  — teeken  laat  gelden. 
Ir  of  Iv 
B 
”2 
16 hl  • 
B' 
(18) 
Dezelfde  wortelvorm,  maar  met  ’t  negatieve  teeken,  geeft  ly  en 
li^  voor  de  andere  componente  van  het  doublet. 
§ 7.  Verstrooiingslijnen  in  het  spectrum  van  den  rand  der  zonneschijf. 
Aan  den  zonnerand  zal  een  kleinere  waarde  TJ'^  van  {n — 1)’  vol- 
doende zijn  om  dezelfde  mate  van  lichtverzwakking^  teweeg  te 
brengen,  die  Z’  in  ’t  centrum  gaf.  De  ,,L'-grenzen”  bepalen  een 
2k 
breedte  B volgens  de  aan  (15)  analoge  betrekking  L'  =—,  en  voor- 
een der  componenten  van  een  doublet  met  kernafstand  ‘IA  vinden 
we  dus  aan  den  zonnerand: 
I'e  of  l'v=  — 
+ 1 
(19) 
^ 8.  Het  verschil  in  loederzijdschen  invloed  van  verstrooiingslijnen 
aan  den  rand  en  in  het  centrum. 
Evenals  we  bij  de  brekingslijnen  gedaan  hebben,  kunnen  we  nu 
ook  bij  de  verstrooiingslijnen  een  bovenste  grens  zoeken  voor  de 
schijnbare  verplaatsingen  die  de  componenten  van  een  lijnenpaar 
elkander  doen  ondergaan.  Wij  beschouwen  daartoe  het  middenpunt 
Ml  tusschen  de  /y-grenzen,  van  hetwelk  de  abscis  bedraagt 
Im=''  U i^R  4 h) 
en  zouden  slechts  behoeven  uit  te  rekenen  hoeveel  die  van  A ver- 
schilt. Maar  het  is  ons  vooral  te  doen  om  het  verschil  tusschen  de 
schijnbare  verplaatsingen  van  een  doubletcomponente  in  het  rand- 
spectrum  en  van  dezelfde  lijn  in  ’t  centrum-spectrum,  dus  om  de 
grootheid 
hl'  — Im  = Vi  Q'r  + l'v  - Ir  — Iv)- 
Daarvoor  vinden  we,  na  substitutie  van  (18)  en  (19), 
