504 
De  gestippelde  krommen  in  Fig.  7 toonen  de  uitkomst.  Men  moet 
zich  al  de  ordinaten  negatief  denken,  omdat  in  dit  geval  een  schijn- 
bare aantrekking  van  de  twee  componenten  blijkt  te  bestaan.  Men 
ziet  hoe  het  effect  beneden  0,001  A blijft  zoolang  de  afstand  der 
lijnen  meer  dan  tweemaal  de  hjnbreedte  bedraagt.  Bij  dichtere  nade- 
ring worden  de  lijnen  snel  sterk  asj’mmetrisch  ; voor  afstanden  kleiner 
dan  ongeveer  1,5  lijnbreedte  is  de  tweede  term  van  (20)  imaginair, 
zoodat  de  formule  onbruikbaar  wordt. 
§ 9.  Vergelijking  dezer  uitkomsten  met  hetgeen  voor  Frannhofer- 
lijnen  gevonden  is. 
Wij  hebben  in  het  voorafgaande  ter  vereenvoudiging  ondersteld, 
dat  de  breedte  der  kernlijnen  te  verwaarloozen  was ; maai- natuurlijk 
zijn  er  redenen  om  bij  Fraunhoferlijnen  eene  eindige  breedte  van 
het  ware  absorptiegebied  waarschijnlijk  te  achten.  Bij  de  zeer  sterke 
lijnen  van  het  zonnespectrum  (die  wij  trouwens  buiten  beschouwing 
liebben  gelaten)  zou,  met  het  oog  daarop,  een  beter  benaderde  ge- 
daante van  de  dispersiekromme  als  uitgangspunt  van  de  berekeningen 
hebben  moeten  dienen.  Nog  om  een  andere  réden  eischen  sterke 
lijnen  — waarvan  vele  aan  den  zonnerand  hunne  ,, vleugels”  ver- 
liezen — eene  afzonderlijke  behandeling,  namelijk  omdat  daarvoor 
naarmate  men  den  rand  nadert,  in  hoogere  mate  dan  voor  zwakke 
lijnen,  rekening  gehouden  moet  worden  met  de  bolvormigheid  van 
de  lichtbron  als  men  de  gevolgen  van  diffusie  en  vooral  van  onge- 
ordende straalkromming  bestudeert.  Zulke  overwegingen  wijzen  erop 
dat  men,  bij  verdere  ontwikkeling  van  de  theorie,  voor  verschillende 
lijnen  uiteenloopende  verhoudingen  en  omstandigheden  in  rekening 
zal  hebben  te  brengen,  in  ’t  bijzonder  zeer  nabij  den  rand,  waar 
het  spectrum  van  Fraunhofer  geleidelijk  overgaat  in  het  chromosfeer- 
spectrum. 
De  fijn -gedetailleerde  structuur  die  bij  gunstige  waarnemings- 
omelanuigheden  zichtbaar  is  in  de  chromosfeer  wijst  erop,  dat  althans 
in  een  niveau  dat  slechts  weinig  buiten  den  schijnbaren  zonnerand 
ligt,  de  gasmassa  (ook  in  dikke  laag)  als  zeer  doorschijnend  moet 
worden  beschouwd,  zelfs  voor  stralen  die  tot ’t  gebied  der  Fraunhofer- 
lijnen behooren.  Daaruit  volgt  dat  aldaar  de  moleculaire  verstrooiing 
het  medium  niet  zeer  ,, mistig”  doet  schijnen,  m.  a.  w.  dat  de  anomale 
onregelmatige  lichtbreking  er  een  grootere  rol  speelt  in  de  licht- 
verdeeling  dan  de  anomale  moleculaire  verstrooiing. 
Vermoedelijk  zal  dus  wel  bij  de  tneeste  Fraunhoferlijnen,  ook  bij 
de  zwakkere,  de  duisterheid  voor  een  grooter  deel  van  bieking  dan 
