539 
dat  de  oppervlaktespaiuiino-  van  (ie  zonloplossing.  die  uit  hel  hait 
komt,  nadat  de  sympathicns  gepi'ikkeld  is,  verlioogd  is  ').  Verder 
bleek,  dat  de  vagnsstott'en  en  de  s_y m|)alliic‘usstotien  elkander  in 
eapillair-actieven  zin  iieiitraliseeren,  m.  a.  vv.  elkanders  invloed  op 
de  oppervlaktespanning  ophetïen. 
Het  zoude  te  ver  voeren,  hier  op  bijzonderheden  in  Ie  gaan. 
Zooveel  is  zeker,  dat  bij  prikkeling  van  den  vagns  vagnsstotïen  en 
bij  prikkeling  xan  den  sympathicns  sympalhicnssstotfen  ontslaan. 
Welke  stotFen  dit  zijn  is  nog  niet  vaslgesteld ; misschien  heeft  men, 
tenminste  bij  de  vagns|)rikkeling,  te  doen  met  cholineverbindingen, 
die  met  hel  kalium  samenwerken. 
Wat  de  methode  l)elreft  om  van  zeer  kleine  hoeveelheden  vloei- 
stof de  oppervlaktespanidng  Ie  bepalen,  verwijzen  wij  naar  twee 
opstellen,  die  verleden  jaai  verschenen  zijn  '^).  Daar  zal  men  zien, 
dat  hiertoe  een  zeer  eenvoudige  a|)paralnnr  voldoende  is.  Door 
middel  van  een  in  de  kliinek  welbekende  torsie  balans  wordt  ge- 
meten, welke  kracht  er  noodig  is  om  een  kleinen  platinaring  van 
de  oppervlakte  der  vloeistof,  die  men  onderzoekt,  af  te  trekken. 
De  onderzoekingen,  waarvan  hier  geen  sprake  was,  geven  aan- 
leiding tot  vele  vragen.  De  clinicns  zal  onmiddellijk  denken  aan 
het  verband  van  de  resnilaten  met  de  verschijnselen  \an  vagotonie 
en  sjmpathicatonie  en  zal  zich  ook  de  vraag  stellen,  onder  welke 
voorwaarden  een  overmaat  van  vagns-  en  sy mpalhicnsstotïen  in  de 
circulatie  komt  en  haar  overmaat  op  verschillende  organen  doet  gelden, 
en  eveneens,  of  er  geen  middel  beslaat  om  die  onstdiadelijk  te  maken. 
De  pliysioloog  zal  zich  afvragen,  of  het  latente  stadium  en  de 
nawerking  bij  vagns[)rikkeling  tuet  met  den  tijdsduur  van  het 
vrijkomen  van  vagnsstoffen  sameidiangt.  Ook  zal  hij  willen  welen 
of  de  vagnsstoffen  voor  een  en  hetzelfde  dier  specifiek  zijn.  Wat  hij 
en  de  kliidkns  verder  zullen  wenschen  te  weten  is,  of  de  verschijn- 
selen ook  hij  de  manohioeduie  dieven  zijn  waar  te  nemen.  Met 
onderzoekingen  hierover  lieeft  zich  in  den  allerlaatsten  tijd  Dr.  L. 
Jkndrassik  beziggehonden.  ^ Wat  reeds  nn  daarbij  gebleken  is,  laat 
zich  als  volgt  samenvatten.  Wanneer  het  overlevende  konijneidiart 
met  een  doelmatige  zontoftlossing  doorstroomd  wordt,  dan  is  bij  prikke- 
ling van  den  n.  vagns  de  nitsiroomende  vloeistof  in  staat,  de  sameti- 
trekking  van  een  intgesneden  stuk  darm  krachtig  te  versnellen.  Op 
9 Men  vergelijke  een  nog  te  verschijnen  uitvoerig  artikel  van  Dr.  Brinkman  en 
Mej.  VAN  Dam,  Journal  of  Physiology. 
2)  R.  Brinkman  und  Frl.  E.  van  Dam.  Müncli.  Med.  Wochenschr.  1921.S.  155Ü. 
R.  Brinkman,  Arch.  Néerl.  d.  Physiol.  Vil  1922,  p.  258. 
R.  Brinkman  und  Frl.  E.  van  Dam  VIII,  1923,  p.  29. 
35 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XXXIl.  A*^.  1923. 
