560 
en  (ie  ketoncednclie  priinaii'  dezelfde  waieïi  en  bet  dus  onlogisch  is 
;van  te  nemen,  dat  water  een  antikataljsator  zonde  zijn  bij  de  keton- 
rednctie.  Inderdaad  is  bij  een  hernieuwd  onderzoek  gebleken,  dat 
althans  van  een  belangrijke  antikataly  tische  werking  \’an  water  geen 
sprake  is,  maar  dat  de  eens  gemaakte  fout,  die  helaas  reeds  in  de 
handboeken  is  overgenomen  ')  aan  eene  verkeerde  uitlegging  der 
destijds  gedane  proefnemingen  lïioet  worden  toegeschreven. 
Het  lijkt  mij  niet  ondienstig  dit  thans  nog  even  toe  te  lichten,  al  w'are  het  alleen 
maar  om  er  op  te  wijzen,  hoe  gemakkelijk  men  zekere  verschijnselen  bij  het 
bestudeeren  van  een  reactie  over  het  hoofd  kan  zien.  Immers,  aanvankelijk  nam 
ik  mijn  proeven  over  de  photochemische  ketonreductie  zoodanig,  dat  ik  de  96  %-ige 
alkoholische  oplossing  in  een  dunne  laag  in  oj^en  kolven  belichtte,  doch  toen  niets 
van  de  reeds  door  Ciamician  beschreven  uitkristallisatie  van  het  moeilijk  oplos- 
bare pinakon  waarnam.  Dit  gelukte  echter  zeer  gemakkelijk  toen  ik  — evenals 
Ciamician  zulks  deed  — absolute  alkohol  gebruikte  en  bovendien  in  gesloten 
apparaten,  dus  onder  buitensluiten  van  zuurstof,  werkte.  Daarbij  trok  ik  de  zeer 
verklaarbare,  doch  achteraf  gezien  onjuiste  conclusie,  dat  water  een  sterke  antikata- 
lysator  zou  zijn  en  zag  de  interessante  photokalalytische  alkoholoxydatie  waarbij 
— de  resultaten  van  deze  verhandeling  zijn  hiervan  het  overtuigend  bewijs  — wel 
aldehyd  maar  geen  pinakon  ontstaat  en  die  eerst  eenige  jaren  later  door  een 
toéval  werd  ontdekt,  geheel  over  het  hoofd. 
c.  Het  reactievat  wortit,  ten  einde  steeds  over  een  groote  over- 
maat zuurstof  te  kunnen  beschikken,  na  toevoeging  van  5 cc.  der 
te  onderzoeken  oplossing  met  zuurstof  gevuld,  die  in  een  waschtlesch 
met  alkoholdamp  verzadigd  wordt.  Onder  deze  omstandigheden 
blijft  de  oplossing  steeds  meer  dan  voldoende  verzadigd  met  zuur- 
stof; evenwel  is  het  zonder  invloed  op  de  uitkomst  der  metingen, 
of  het  gas  in  het  reactievat  lucht  of  zuurstof  is,  veiligheidshalve 
werd  echter  steeds  zuurstof  genomen. 
De  metingen,  waarvan  de  resultaten  in  onderstaand  overzicht 
zijn  vereenigd,  strekken  zich  in  hoofdzaak  uit  over  de  volgende 
reeksen  van  ketonen  : 
a.  benzophenon  en  zijn  hydreeringsproducten  in  de  kern, 
b.  acetophenon  en  enkele  alkyl-,  benevens  phenylsubstitutiepro- 
ducten  in  de  CH, -groep, 
c.  de  phenylsubstitutieproducten  van  aceton, 
d.  de  meest  eenvoudige  aliphatische,  aromatische  en  vet-aroma- 
tische  n-pt-diketonen, 
e.  enkele  n-i^-y-trikelonen. 
De  getallen  boven  de  horizontale  deelstreep  geven  aan  de  molaire 
b Houben — Weyl.  Die  Methoden  der  organischen  Chemie  2te  Aufl.  (1922), 
Band  II  pag.  983.  i 
b Ciamician  en  Silbeb,  Ber.  33  2911  (1900);  34  1530  (1901);  44  1288  (1911).  || 
2)  Böeseken  en  Cohen,  l.c. 
