564 
30.  /5-Hydrindon.  Is  als  photokatalysator  onbruikbaar,  aangezien  deze  stof  in 
alkoholische  oplossing  zelf  zeer  snel  door  zuurstof  wordt  aangegrepen. 
Vs 
(verzad.) 
'/,6 
0.92 
0.39 
31.  Pentaantriketon.  Inactief. 
32.  Diphenyltriketon.  • Inactief. 
34.  Alloxaan.  Uiterst  geringe  activiteit. 
Deze  gegevens  verooi’loven  ons  de  volgende  conclusies  te  trekken  : 
a.  De  activeeringssnelheden  zijn  binnen  hetrekkelijk  rniine  grenzen 
onafhankelijk  van  de  concentratie  van  het  kelon  (in  de  labellen  vet 
gedrukt)  gelieel  overeenkomstig  aan  de  vroeger  gevonden  rednctie- 
snelheden. ’)  Dit  verschijnsel  komt  weliswaar  tiiet  bij  alle  onderzoclite 
gevallen  tot  uiting,  docli  men  dient  niet  te  vergeten,  dat  de  omstan- 
digheden van  de  proef  een  zekere  mate  van  activiteit  en  oplosbaarheid 
van  het  keton  noodzakelijk  maken  om  de  maximale  aciiveeringssnelheid 
te  bei’eiken. 
Duidelijke  voorbeelden,  waarbij  de  zunrstofabsorbtie  binnen  mime 
grenzen  constant  blijft  zijn  benzophenon,  diacelyl  en  benzojlacetjl 
(vergelijk  de  gratische  voorstellingen  in  fig.  5 en  6).  Wij  zien  soms 
bij  zeer  hooge  ketonconcentraties  (20)  of  in  de  bnnrt  van  het 
verzadigingspunt  (1)  de  activiteit  weer  dalen,  hetgeen  dan  moet 
worden  toegeschreven  aan  onderlinge  storingen  der  keton-moleknlen 
De  daling  in  activiteit  bij  lagere  concentralies  moet  eenvoudig 
worden  verklaard  door  de  afwezigheid  van  een  voldoende  hoeveelheid 
activeerbare  keton-moleknlen,  waarbij  dan  een  gedeelte  van  liet 
beschikbare  licht  ongebruikt  wordt  gelaten.  Dat  inderdaad  in  het 
concentratiegebied  der  maximale  activeering  al  het  photoaclieve  licht 
wordt  tegengehouden  door  een  laagdikte  van  slechts  1 mm.,  heb  ik  zeer 
fraai  kunnen  bewijzen  met  het  reactievat  volgens  fig.  4,  hetwelk  dus 
volkomen  Ie  vergelijken  is  met  de  vroeger  beschreven  ,,mantelbuizen” 
ten  behoeve  der  photochemische  redactie.  Brengt  men  b.v.  in  het 
buitenste  reactievat  een  alkoholische  (of  ook  benzolische)  oplossing 
van  benzophenon  in  een  voor  de  maximale  activeering  noodzakelijke 
concentratie,  dan  blijkt  een  benzophenonoplossing  in  het  binnenste 
reactievat  geen  spoor  zuurstof  te  absorbeeren ; de  absorptie  begint 
echter  onmiddellijk  merkbaar  te  worden,  zoodra  de  ketonconcentratie 
b CoHEN,  Ree.  39,  253  (1920). 
b Ibid.  pag.  273. 
