566 
l)enzo|)lieiion  op  onge\’eer  de  helft  gedaald,  als  een  der  kernen 
geliydreerd  is  (2)  (tig.  5)  en  totaal  verdwenen  hij  het  diojclohexj  1- 
keton  (3).  Dat  de  cjclohexylkern  overigens  de  aciivileit  van  de 
pheiyylkern  minder  verzwakt  dan  een  zniver  ahfalistdie  groep  bewijst 
de  veel  geringere  activiteit  van  phenyl.  n.  hexylkelon  (4)  (tig.  5), 
dat  met  de  activiteit  van  acetophenon  en  propiophenon  op  één  lijn 
te  stellen  is  (6,  7)  (tig  6).  Bij  het  invoeren  van  C„H5-gi'oepen  in  de 
(JH, -groep  van  acetophenon  neemt  de  activiteit  aanvankelijk  sterk 
toe  (8,  9)  om  bij  triphenylacelon  |dotseling  0 te  worden.  Bekend  is 
trouwens,  dat  /^-benzpinakoline  alle  ketoneigenschappen  ndst.  Bij  de 
phenylsnbstitntieprodncten  van  aceton  (op  zich  zelf  exenais  di-n. 
hexjlketon  totaal  inactief  (5,  11)  Idijkt  het  invoeren  van  slechts 
één  plienylgroe|>  de  verbinding  photoactief  te  maken  (12).  Van  de 
lioogere  pheny  Isnbstitntieprodncten  vertoonen  de  symmetrisch  ge- 
bouwde molekulen  de  grootste  activiteit  (verg.  1 3 en  1 6 met  1 4 en  1 5). 
c.  De  photoacti viteit  dei’  r^-y?-diketonen  is  een  veel  algemeener 
eigenschap  en  noch  aan  het  speciliek  alifatisch- of  aromatisch  karakter, 
noch  in  het  bizonder  aan  den  meer  of  minder  symmeirischen  bouw 
van  het  moleknnl  gebonden.  Het  inschnixen  van  een  tweede  C = 0 
groep  heeft  veelal  een  zeer  versterkende  werking  op  de  photo- 
acti viteit  (verg.  18  en  20  t.  o.  v.  11  en  6),  waarbij  eventueel 
storende  invloeden  nitgaatide  van  de  rest  van  het  moleknnl  zeer  op 
den  achtergrond  worden  geschoven.  In  dit  verband  is  het  bijv.  inte- 
ressant er  op  te  wijzen,  dat  phenanthi'eemddnon  (25),  hetwelk  als 
een  bizonder  orthogesnbstitneerd  benzil  is  te  besdionwen  in  zijn 
betrekkelijke  activiteit  alle  ondei-zochte  ketonen  achter  zich  laat, 
terwijl  het  daarmede  vergelijkbare  finoi'enon  (28)  \olniaakt  onweik- 
zaam  is.  Het  omgekeerde  geval  doet  zich  voor  bij  de  vergelijking 
van  benzil  (19)  t.  o.  v.  benzophenon  (1),  waar  het  diketon  vergeleken 
met  het  monoketoti  minder  actief  is.  Het  kan  echter  mogelijk  zijn, 
dat  door  de  geringe  O|)losbaarheid  van  benzil  in  alkohol  de  maximale 
activeeringsconcentratie  niet  bereikt  kan  worden. 
Zeer  belangrijk  is  ook  de  activiteit  der  n-;?-diketonen,  die  een  of 
twee  fni-aankei'iien  dragen  (21  en  22),  waarmede  een  nienw  bewijs 
vooi’  de  groot.e  overeenkomst  in  eigenschappen  der  furaan-  en 
benzolderi vaten  is  geleverd. 
<1.  Zien  wij  dns,  dat  de  [)henyl-  en  fnrylgroep  in  het  «-,1-diketon 
geen  slorenden  invloed  o|>  elkaar  uitoefenen,  zoo  is  die  invloed 
blijkbaar  buitengewoon  sterk  in  het  overeenkomstige  monokelon, 
phetiy Ifnry Ik’elon  (17),  dat  een  zeer  geringe  activiteit  vertoont.  Hier 
komt  de  reeds  boven  aangednide  invloed  vat)  de  symmetrie  van 
het  moleknnl  op  de  pliotoactivileil  van  het  niot)oketon  zeer  sterk 
