Biochemie.  — J.  R.  Katz:  ,,  Verdere  onderzoekingen  over  het  | 
antagonisme  tusschen  cltraat  en  calciunizont  hij  biochemische 
grocessen,  onderzocht  met  belmlj)  van  gesubstitueerde  citraten.” 
(Eerste  inededeeliiig). 
(Aangeboden  door  de  Heeren  A.  F.  Holleman  en  J.  Böeseken). 
1.  Probleemstelling. 
In  een  vroeger  ondeizoek  h heb  ik  getracht,  liet  wezen  der  biologisclie 
citraatwerking  Ie  analyseeren.  Na  toevoeging  van  citraat  gedraagt  een 
biologische  vloeistof  zich,  alsof  ze  geen  vrije  calciuin-ionen  meer 
bevat;  toevoeging  van  citraat  werkt  dus  0|)  dezelfde  wijze  als  toe- 
voeging van  oxalaal  of  tlnoride.  Maar  terwijl  de  werking  der  laatst- 
genoemde zouten  berust  op  de  vorming  van  een  zeer  weinig  oplosbaar 
precipilaat,  blijft  een  gi|)S-0|ilossing  na  toevoeging  van  citraat  volkomen 
helder.  Er  moeten  zich  dus  comfilexe  idiien  gevormd  hebben’);  de 
vraag  is  enkel,  hoe  zij  geconstitueerd  zijn. 
Om  deze  nog  duistere  vraag  nader  te  onderzoeken,  heb  ik 
destijds  de  werking  der  cilraten  vei’geleken  met  die  van  gesub- 
stitueerde citralen,  waarin  van  de  groepen  die  mogelijkerwijze  hel  Ca 
tot  complexen  kunnen  binden  (de  alkoholgroep  en  de  drie  carboxjl- 
groepen)  één  of  meer  onwerkzaam  gemaakt  zijn  door  substituties 
(acetyleereu  der  alkoholgroep;  de  carboxjlgroep  geësteriticeerd  of 
in  zuuramide  omgezet  etc).  Als  ty|jische  vertegenwooi'diger  eener 
biologische  cilraat werking  werd  de  i-emming  der  lebstolling  van 
melk  onderzocht. 
Het  bleek  toen,  dat  wanneer  men  of  de  alkoholgroep  of  één  der 
carboxjlgroepen  onwerkzaam  maakt,  de  cilraat-werking  in  een 
é 55  N oplossing  op  7i8  liiï'i’er  sterkte  verzwakt  wordt;  (d.w.z.  even 
zwak  gemaakt  wordt  als  in  een  citraat-oplossing  van  '/is  <^er  zelfde 
sterkte),  terwijl  wegnemen  van  twee  of  meer  groe|)en  de  werking 
b Deze  verslagen,  26  April  1912. 
'b  Sabatani,  Atti  della  R.  Acad.  di  Torino  36,  p.  27—53  en  Memorie  (2)  52, 
p.  213—257  voerde  het  eerst  argumenten  voor  deze  stelling  aan. 
Bromberg,  Diss.  Amsterdam. 
