Physioiogie.  — H.  Zwaardëmakek,  W.  E.  Ringer  en  E.  Smits. 
,,ls  caesium  radio-aciief  T' 
In  de  reeks  Li,  Na,  K,  Rb,  Cs  zijn  tot  dusverre  enkel  de  elementen 
kalium  en  rubidium  radio-actief  gebleken.  Dikwijls  lieeft  men  ver- 
moed, dat  ook  caesium  een  lichte  radio-activiteit  zou  bezitten,  maar 
zekerheid  heeft  men  dienaangaande  nooit  kunnen  verkrijgen.  E. 
Rütherford  *)  merkt  eenvoudig  op,  dat  caesium  ternauwernood 
radio-actief  is  en  St.  Meyer  en  E.  v.  Schvvindler  ’)  opperen  de 
veronderstelling,  dat  missciiien  activiteit  bestaat,  doch  de  uitgezonden 
straling  zoo  weinig  doordringbaar  is,  dat  zij  de  materie  niet  verlaat. 
Zeker  is  het,  dat  liandelspraeparaten  van  caesium  ook  bij  maan- 
denlange expositie  geen  photograpiiische  werking  uitoefenen.  Ook 
heeft  een  onzer  aan  zorgvuldig  gereinigde  caesium-praeparaten 
geen  ioiiisatieverniogen  op  de  lucht  van  een  platte  ionisatiekamer 
kunnen  ontdekken. 
Toch  oefent  caesium  biologisch  een  in  menig  opzicht  aan  dien 
van  kalium  en  rubidium  verwanten  invloed  uit.  Reeds  aan  Sydney 
Ringer  0 WR'S  die  bekend  en  ten  overvloede  nog  door  een  onzer  0 
opzettelijk  nagegaan.  Na  een  aanvankelijk  mislukte  poging  in  den 
winter,  gelukte  het  ons  in  den  zomer  van  1917  harten  van  koud- 
bloedige dieren  kloppende  te  houden  op  een  dosis  caesiumchloride, 
die  slechts  weinig  bij  die  van  het  toen  noodige  kaliumchloride 
achterstond.  Het  bleek,  dat  kalium-,  rubidium-  en  caesiumchloride 
pro  miscue  konden  worden  gebruikt,  doch  dat  van  caesium  veel 
grootere  doses  moesten  worden  aangewend  om  een  vergiftiging  te 
erlangen.  Tegenover  uranium,  tiiorium,  radium  en  radium-emanatie 
verhield  het  zich  antagonistisch,  gelijk  ten  overvloede  later  nog  door 
Mej.  L.  Kaiser  *’)  bevestigd  werd. 
Er  had  zich  dus  aliersgs  een  tegenstrijdigheid  geopenbaard.  Phy- 
sisch  zijn  caesium- verbindingen,  mits  goed  gereinigd,  als  niet-radio- 
h E.  Rütherford  in  Marx’s  Hdb.  der  Radiol.  Bd.  II  S.  531,  1913. 
St.  Meyer  und  E.  v.  Schwindler,  Radioaktivitat,  1916  S.  428. 
W.  E.  Ringer,  Arch.  néerl.  de  Physiol.  t.  7 p.  434,  1922. 
9 S.  Ringer,  Journal  of  Physiol.  Vol.  4 p.  370,  1883, 
H.  ZwAARDEMAKER  en  G.  DE  LiND  VAN  WIJNGAARDEN,  K.  Akad.  V.  Wetensch. 
27  Oct.  1917,  Proc.  vol  20  p.  773. 
®)  L.  Kaiser.  Arch.  néerl.  de  Physiol.  t.  3 p.  587,  1919. 
40* 
