Bacteriologie.  — G.  M.  Kkaau  en  L.  K.  Wolff;  ,,Over  de  split- 
sing van  lipoïden  dooi’  bacteriën.”  mededeeling.) 
(Aangeboden  door  de  Heeren  C.  Eijkman  en  G.  H.  H.  Spronck.) 
De  splitsing  van  vetten  door  bacteriën  is  lieidiaaldelijk  onderzocht 
en  de  eigenscha|)|>en  der  lipasen  zijn  behoorlijk  vastgelegd.  Daaren- 
tegen is  ons  geen  litei'atnnr  bekersd,  die  handelt  over  de  split.sing 
door  bacteriën  van  lipoïden.  Ook  in  de  algemeene  physiologische 
chemie  vindt  men  maar  weinig  pi’eciese  opgaven  over  de  splitsing 
van  lipoïden  (lecilhine)  door  fermenten,  afgezien  dan  van  het  schoone 
onderzoek  van  Dei.ezenne  en  Fourneau  over  de  splitsing  van  lecithine 
door  slangengift.  In  vele  o[)zichten  leek  het  ons  van  belang  te  onder- 
zoeken, in  hoever  bacteriën  in  staat  zijn  lipoïden  te  splitsen ; het 
zou  toch  wel  kunnen  zijn,  dat  hierbij  sterke  bloedgiften  optreden 
zooals  Delezenne  en  Foürneaü  dit  gevonden  hebben  bij  de  inwerking 
van  slangengift  op  lecithine. 
Wij  hebben  allereerst  onderzocht  of  enkele  bacteriën,  die  vet 
splitsen  ook  in  staat  zijn  lecithine  te  splitsen  en  vei-der  of  ook  onder 
de  niet-vetsplitsers  lecithine  splitsers  voorkomen. 
Wat  de  methodiek  betreft,  zoo  maakten  we  meestal  gebruik  van 
platen  met  lecithine-agar,  die  wij  verki-egen  door  gewone  neutrale 
voedingsagai-  bij  ongeveer  50°  Celsius  te  schudden  met  een  geringe 
hoeveelheid  lecithine  (ongeveer  een  halve  gram  op  100  gr.)  Rondom 
de  entstreep  vormt  zich  eeti  hof,  indien  de  lecithine  wordt  aangetast. 
Bij  mici'OSCO[)i8ch  onderzoek  blijkt  deze  hof  per  oppervlakte-eenheid 
meer  korrels  te  bevatten  dan  overal  elders  in  den  voedingsbodem. 
Platen  met  eidooier  kan  men  niet  gebruiken  omdat  eidooier  ook 
neutraal-vetten  bevat  en  men  dus  zoo  geen  onderscheid  kan  zien 
tusschen  vet-  en  lecithine-splitsers.  Onze  uitkomst  ziet  men  in  onder- 
staande tabel:  we  kunnen  er  uit  besluiten  dat  er  bacteriën  zijn, 
die  vet  splitsen  maar  geen  lecithine,  vervolgens  lecithinesplitsers,  die 
geen  vet  splitseti,  dan  bacteriën  die  geen  van  beide  en  eindelijk 
bacteriën  die  beide  splitsen.  (Zie  de  tabel  op  p.  625). 
De  laatste  bacterie,  die  buitengewoon  sterk  lecithine  splitst,  echter 
in  het  geheel  geen  vet  aanlast,  hebben  wij  geïsoleerd  uit  bi'ak  water ; 
zij  gelijkt  veel  op  de  door  Matzuschita  beschreven  bac.  piscium 
py  ogenes. 
Wij  kutmen  nog  geen  antwoord  geven  op  de  vraag,  hoe  de 
