646 
omdat  verstuiving  optrad.  Als  electrolyt  werd  meest  HNO,  1:4  ‘ 
gebruikt;  men  kan  echter  even  goed  andere  electrolyten  nemen,  b.v. 
verdund  of  geconcentreerd  H^SO^,  KOH  enz,,  aan  den  aard  der  ver-  | 
schijnselen  verandert  dit  principieel  niets.  I 
^ 3.  In  tegenstelling  met  hetgeen  Morse  vond,  traden  in  het  uitge-  j 
zonden  spectrum  H-lijneï»  (vooral  H«)  op  ; voorts  aan  platinakathoden  Pt-  j 
lijnen.  Bovendien  bleken  echter  electrolyt-  en  metaalchronioscoop  totaal  j 
verschillende  spectra  te  geven,  — een  feit  dat  zoowel  door  v.  Bolton 
als  door  Morse  geheel  over  het  hoofd  gezien  is.  Indien  het  aan  te 
toonen  metaal  namelijk  alleen  in  den  electrolyt  voorkomt,  dan 
komt  het  spectrum  in  hooge  mate  overeen  met  dat  van  het  vonken- 
spectrum  van  het  metaal 
Is  ditzelfde  metaal  echter  als  kathode  in  zuiver  zuur  gedompeld 
dan  verkrijgt  men  een  spectrum,  dat  zeer  veel  op  het  boogspectrum  ! 
gelijkt.  Ter  illustratie  van  deze  herhaaldelijk  geconstateerde  feiten,  ; 
zijn  hier  eenige  fotogrammen  ffig.  3)  weergegeven.  j 
Dat  hier  van  een  algemeen  gedrag  gesproken  mag  worden,  ! 
volgt  overigens,  behalve  uit  eigen  waarnemingen  (met  Mg,  Pb,  Fe,  j 
Wo,  Mo,  Ta,  Al,  Cu  enz.)  ook  uit  opgaven  van  v.  Bolton  en  Morse  | 
zélve.  Bevindt  zich  het  metaal  te  gelijk  in  electrolyt  en  electrode.  j 
dan  neemt  men  begrijpelijkerwijze  eene  superpositie  van  beide  spectra  1 
waar.  Aangezien  echter  dè  metaalchromoskopen  lichtsterkere  ver- 
schijnselen leveren,  is  het  begrijpelijk,  dat  Morse  constateerde,  dat 
een  sterk  boogspectrum  meestal  door  een  zwak  vonkenspectrum 
vergezeld  werd.  ‘ ; 
Voor  een  normaal  functioneeren  der  chromoskoperi  is  in  beide  I 
gevallen  eene  bepaalde  stroomsteikte  noodzakelijk,  die,  ofschoon  j 
afhankelijk  van  de  afmetingen  van  het  apparaat,  steeds  binnen  de  ! 
door  V.  Bot.ton  aangegeven  grenzen  bleef.  Met  Cu-zout  in  den 
electroly tchiomoskoop  (fig.  J)  bleek  b.v.  0,4 — 0,5  Amp.  noodig  te 
zijn.  Eene  grootere  stroomsterkte  veroorzaakte  gloeien  van  den 
draad  en  het  verdwijnen  van  de  luminescentie;  zwakkere  stroom 
deed  omgekeerd  de  totale  lichtsterkte  belangrijk  kleiner  worden. 
Gelijk  uit  nevenstaande  fotogrammen  blijkt,  treedt  echter  ook  eene 
selectieve  verzwakking  op:  enkele  lijnen  verliezen  daarbij  nl.  veel 
meer  aan  intensiteit  dan  de  overige.  Hetzelfde  effect  kon  men  ook  ver- 
krijgen door  de  couceritratie  van  het  metaalzout  sterk  te  verminderen. 
In  vele  gevallen,  vooral  bij  gebruik  van  aard-alkalizoiiten,  ver- 
krijgt men  den  indiuk  alsof  de  geheele  vloeistof  aan  de  kathode 
mee  licht.  Dit  effect  treedt  echter  niet  altijd  op;  bovendien  werd  er 
