650 
proeven  bedroeg  225  Volt.  De  emissie  trad  pas  op  nadat  gedurende 
korteren  of  langeren  tijd  liet  sub.  3)  beschreven  lichten  was  waar- 
genomen. Wij  zullen  daarom  op  liet  genoemd  verschijnsel  straks 
nog  moeten  terugkomen. 
3“.  Een  zeer  eigenaardig  lichtverschijnsel  wordt  waargenomen, 
wanneer  de  stroom  gesloten  wordt  door  indompelen  van  een  kool- 
of  metaalanode  in  geconcentreerd  of  verdund  zwavelzuur.  De  kool 
bedekt  zich  hierbij  met  een  fraai  gelen  lichtmantel,  die  langen  tijd 
blijft  bestaan ; tevens  wordt  haar  oppervlakte  glad,  en  laat  geen 
koolpoeder  meer  los.  Metaalanoden  vertoonen  een  analoog  gedrag, 
zooals  reeds  v.  Bolton  (8)  opmerkte,  aan  wien  men  eene  methode 
volgens  dit  procédé  voor  het  polijsten  en  reinigen  van  koolelec- 
troden  te  danken  heeft.  (14). 
De  resultaten  van  dezen  proefnemer  kon  ik  in  alle  opzichten 
bevestigen,  — zoowel  bij  gebruik  van  geconcentreerd  ais  van  ver- 
dund zwavelzuur.  Afwijkend  gedrag  vertoonen  alleen  t3'pisehe  ven- 
tielmetalen  (bv.  Al  en  Ta).  Bij  deze  wordt  een  wit  of  blauwachtig 
licht  uitgezonden. 
Het  spectrum  van  het  gele  licht  is,  voor  zooverre  zulks  kon 
worden  vastgesteld,  continu  ; dikwijls  is  nog  de  Na-D-lijn  waar  te 
nemen.  De  electroden  blijken  na  de  proef  blank  en  glad  te  zijn, 
maar  zijn  meestal  iets  iïi  diameter  afgenonien.  Ook  het  witte  licht 
van  ventielmetalen  is  continu,  maar  op  de  grens  electrode-electrolyt- 
lucht  treden  daarbij  dikwijls  randvonken  op,  die  zeker  lijn-spectra 
uitzenden. 
De  klemspanning  bij  het  gele  lichten  (bij  Cu,  Fe,  Mo,  Wo,  Ni,  C) 
bedraagt  ca  JÜO  Volt,  de  stroomsterkte  enkele  tienden  van  een  Amp., 
namelijk  bij  gebruik  van  draadelectroden  van  eenige  mm.  diameter, 
die  1 — 2 cM.  diep  ingedompeld  werden.  De  temperatuur  van  gecon- 
centreerd zwavelzuur  stijgt  daarbij  zeer  snel,  van  verdund  (kleinere 
stroomsterkte)  iets  langzamer  tot  aan  het  kookpunt.  Is  de  kooktem- 
peratuur  eenmaal  bereikt,  dan  verandert  bij  ijzer-  en  wolfraam- 
electroden  de  kleur  plotseling  van  goudgeel  in  zuiver  blauw;  de 
stroom  daalt  tevens  op  minder  dan  0,1  Amp.,  terwijl  de  klemspanning 
tot  de  totale  beschikbare  (225  Volt)  stijgt.  In  den  spectroscoop  ziet 
men  dan  het  bekende  boogspectrum  van  ijzer  of  wolfraam.  Deze 
proef  is  zeer  geschikt  ter  demonstratie.  Hoogst  waarschijnlijk  kunnen 
analoge  verschijnselen,  zij  het  ook  minder  gemakkelijk,  ook  bij 
andere  metalen  verkregen  worden. 
^ 8.  Het  optreden  van  een  anodischen  lichtboog  in  het  bijzonder 
aan  heete  anoden,  is  zonder  meer  wel  begrijpelijk;  minder  gemak- 
