651 
kelijk  te  verklaren  is  de  gele  luminescentie.  Eene  zuiver  tliermisclie 
emissie  van  liet  metaal  kan  niet  worden  ondersteld.  Evenmin  kan 
hier  aan  eene  reaclieluminescentie  gedacht  worden,  daar  het  licht 
altijd,  onverschillig  welk  anodemateriaal  gebezigd  wordt,  dezelfde 
kleur  bezit.  v.  Boi.ton  meent,  dat  de  anode  zich  met  een  ,,geel- 
gloeiende”  znurstofmantel  bedekt.  Inderdaad  kan  znnrstofbij  hoogeren 
druk  langs  electrischen  weg  tot  emissie  van  een  geel  continu  licht 
worden  gedwongen  (13).  Bij  lageren  druk  treedt  in  dit  continu 
spectrum  een  maximum  van  intensiteit  in  het  groen  of  geelgroen 
op.  Als  zeer  waarschijnlijk  kan  dus  worden  ondersteld,  dat  onze 
electroden  zich  met  een  mantel  van  electrolytisch  ontwikkelde 
zuurstof  omgeven,  waarin  het  gas  onder  vrij  hoogen  druk  electrisch 
tot  lichtemissie  wordt  gebracht.  Bij  hoogere  temperaturen  moet  de 
druk  in  deze  zuurstotlaag  dalen,  misschien  ook  de  laag  geheel 
instabiel  worden,  en  tenslotte  wordt  een  toestand  bereikt,  waarin 
een  metaallichtboog  kan  ontstaan. 
^ 9.  4”.  Vaak  is  anodische  lichtemissie  bij  electrolysen  constateerd, 
wanneer  aan  de  anode  een  onoplosbaar  of  moeilijk  oplosbaar  reactie- 
product  gevormd  wordt.  Dit  produkt  kan  dan  of  eene  dichte,  stevig 
aan  de  anode  vastzittende  laag,  of  wel  een  meer  of  minder  gemak- 
kelijk loslatend  laagje  vormen. 
Het  eerste  is  vaak  bij  ventielcellen  waar  te  nemen.  Reeds  beneden 
de  grensspanning  is  aan  de  ventielanode  een  vaal  wit  licht  te  zien  (10), 
dat  onder  bepaalde  omstandigheden  vrij  sterk  wordt,  (bv.  bij  Al- 
anoden  in  boraxoplossing,  Ta  in  verdunde  alkaliloog  of  carbonaat- 
oplossing).  Onder  deze  lichtemissies  behoort  ook  het  lichtnitgeven 
van  magnesiumanoden  in  loog  (15)  geratigschikt  te  worden.  De 
spanning  stijgt  bij  deze  verschijnselen  tot  op  het  maximaal  beschik- 
bare bedrag,  het  doorgaan  van  stroom  wordt  bijna  volkomen  ver- 
hinderd. Het  lichten  begint  zeer  vlug  na  de  sti'oomsluiting,  dikwijls 
onder  periodieke  schommelingen  van  de  intensiteit  gedurende  de 
eerste  minuten,  en  blijft  dan  bestaan  tot  de  stroom  verbroken  wordt. 
Weliswaar  wordt  het  lichtverschijnsel  meestal  spoedig  verhinderd, 
wanneer  dooi'  den  zwakken  stroom,  die  steeds  nog  doorgaat,  electrode 
of  electrolyt  verwarmd  worden.  Bij  langdurige  proeven  moet  daarom 
voor  goede  koeling  zorg  gedragen  worden. 
Het  bijna  altijd  vaal- witte,  soms  meer  groen-  of  blauwachtige 
licht  blijkt  bij  spectroscopisch  onderzoek  continu  te  zijn. 
Nog  dient  te  worden  opgemerkt,  dat  met  magnesiumanoden 
het  optimum  van  lichtsterkte  in  natronloog  1:100  wordt  bereikt; 
zeer  sterk  lichten  verkrijgt  men  ook  door  in  plaats  van  loog  een 
