652 
ainmoiiiakale  oplossing  van  dinatrinniphospliaat  te  gebruiken.  In  dit 
medium  leveren  ook  zinkanoden  een  bijzonder  fraaie  lichtemissie, 
terwijl  bij  aluminium,  een  boraxoplossing  de  meest  geschikte  elec- 
trolyt  is.  Maar  ook  bij  aluminium  en  bij  tantaal  kunnen  vei-dunde 
loog,  carbonaatoplossing  enz.  worden  gebruikt. 
De  electrode  bedekt  zich  bij  deze  processen  met  eene  vastzittende 
laag  van  het  oxyde  of  van  een  ander  onoplosbaar  anodepioduct,  gelijk 
dit  reeds  door  andere  proefneiïiers  aangetoond  werd.  Hoe  algemeen 
soortgelijke  verschijnselen  zijn,  blijkt  wel  uit  het  feit,  dat  nog  steeds 
nieuwe  waarneminget)  van  de  beschreven  soort  medegedeeld  wor- 
den (v.  bv.  la). 
Maar  ook  indien  geen  directe  ventielwerkitigen  op  te  merken 
zijn,  treden  soortgelijke  lichtverschijnselen  toch  nagenoeg  altijd  dan 
op,  watineer  aan  de  anode  een  moeilijk  oplosbaar  product  gevormd 
wordt.  O.  a.  behooren  hiertoe  de  volgende,  ten  deele  reeds  langer 
bekend  zijnde  Inminescentie-verschijnselen  : 
Electrolyt 
Verschijnsel 
KJ  aq,  verzadigd 
een  helder  lichten  aan  anoden  van  Cd,  Hg,  Pb. 
H2SO4  geconc. 
„ „ ..  „ „ „ Pb,  Al,  Ta;  Mg  geeft  een 
korte  „flash”;  aan  Cd  anoden  treedt  een  lichtring  op,  die 
zich  op  en  neer  beweegt. 
KOH  aq,  sterk 
Fe  (een  helder  lichten,  maar  dat  ten  gevolge  van  sterk 
schuimen  niet  goed  te  onderzoeken  is),  Ni  (zeer  kleine 
stroomsterkte). 
Na2HP04  NHsaq 
Cu  geeft  een  krans  van  vonkjes. 
Bijzonder  intensief  is  het  lichten  aan  een  Hg-anode  in  verzadigde 
KJ-oplossing  bij  voldoende  siroomdichtheid.  De  blanke  anode-opper- 
vlakte  bedekt  zich  direct  na  het  sluiten  van  den  stroom  met  eene 
dunne  laag  van  kwikjodide  en  begint  dan  een  goudgeel  licht  uit 
te  zenden.  De  intensiteit  van  dit  licht  bereikt  na  korten  tijd  een 
maximum  en  daalt  vervolgens  weer.  Door  vernieuwen  van  het  kwik- 
oppervlak,  hetzij  door  roeren  of  door  het  kwik  te  laten  overstroomen 
uit  een  trechtervormig  anodenvat,  enz.,  kan  het  lichten  met  volle 
intensiteit  hersteld  worden. 
Het  spectrum  van  het  geëmitteerde  licht  werd,  in  overeenstemming 
met  vroegere  [uoefnemers  (2),  altijd  continu  gevonden,  met  een 
maximum  der  intensiteit  in  een  bepaald  spectraalgebied.  Wilkinson  (2) 
beeft  er  op  gewezen,  dat  de  kleur  van  dit  licht  tevens  overeenstemt 
met  die  van  het  licht,  dat  het  betreffende  anodeproduct  uitzendt, 
wanneer  het  door  kathodenstralen  gebombardeerd  wordt. 
