653 
^ 10.  Zeer  vaak  heeft  men  juist  deze  soorten  van  luminescentie 
als  reactieluminescentie  (cherniluminescentie)  beschouwd.  Vorming 
of  ontleding  van  de  anodeproducten  dacht  men  vergezeld  te  gaan 
met  eene  luminescentie,  die  bij  voldoende  reactiesnelheid  eene  aan- 
zienlijke intensiteit  kon  bereiken^).  Banchoft  (1)  en  zijne  leerlingen, 
ook  WxLKiNSON  (2)  hebben  moeite  gedaan  om  aan  deze  opvatting 
steun  te  verleenen.  In  den  loop  van  eigen  waarnemingen  bij  ver- 
gelijking met  die  van  andere  onderzoekers,  blijkt  echter,  dat  deze 
opvatting  geen  stand  kan  houden. 
In  de  eerste  plaats  kan  men  vaststellen,  dat  alle  in  dit  hoofdstuk 
beschreven  verschijnselen  met  elkaar  in  verband  staan.  Dit  niet 
alleen,  omdat  ze  spectroscopisch  van  gelijke  geaardheid  blijken  te 
zijn,  maar  ook,  omdat  hun  opireden  steeds  gebonden  blijkt  te  zijn 
aan  het  ontstaan  van  moeilijk  oplosbare  of  onoplosbare  anode- 
producten. 
Dit  vooropgesteld,  kan  men  nu  vrij  wat  redenen  aangeven  waarom 
eene  opvatting  dezer  luminescentie-verschijnselei!  als  reactielumines- 
centie-verschijnselen  als  onjuist  beschouwd  moet  worden. 
In  de  eerste  plaats  Iaat  zich  bij  deze  opvatting  der  zaak  niet 
verklaren,  waarom  alleen  de  formatie  van  onoplosbare  producten 
tot  luminescentie  aanleidinggeeft.  Men  kan  immers  toch  met  zekerlieid 
vóórspellen,  dat  een  anodische  luminescentie  en  hare  intensiteit  des  te 
grooter  zullen  zijn,  naarmate  het  anode-product  moeilijker  oplosbaar 
is.  In  het  bijzonder  blijkt  namelijk  dat  bij  formatie  van  gemakkelijk 
oplosbare  anode-producten,  luminescentie  nooit  waar  te  nemen  is. 
Ook  de  aanmerkelijke  versterking  van  het  lichten  bij  lage  tem- 
peratuur, (dus  bij  kleinere  reactiesnelheid]  is  op  grond  van  bedoelde 
opvatting  niet  te  verklarerr  Met  venliel-anoden  treedt  het  lichten 
toch  geenszins  het  meest  geprononceerd  op  bij  bijzondei'  sterke 
anode-reactie,  doch  eerst  dan,  wanneer  de  afsluitende  laag  zoo 
stabiel  en  homogeen  mogelijk  is,  en  zoo  weinig  mogelijk  door  den 
electroljt  wordt  aangetast.  Zoo  zendt  b.v.  magnesium  het  meest 
heldere  licht  uit  in  verdunde  loog,  aluminium  in  boraxoplossing, 
hetgeen  zeker  bij  ware  ,, cherniluminescentie”  onverklaarbaar  zou  zijn. 
Een  magnesiura-anode  wordt  door  verdund  zwavelzuur  buitengewoon 
sterk  aangetast,  terwijl  er  van  lichten  desnietaltemin  niets  te 
bespeuren  valt. 
Verder  blijft  het  dan  onbegrijpelijk,  hoe  anodeti,  die  snel  door 
eene  onoplosbare  laag  bedekt  worden,  toch  voortdurend  licht  blijven 
uitzenden.  Het  ware  in  dit  geval  immers  veeleer  te  verwachten. 
‘)  Over  deze  opvatting  zie  (5). 
