654 
dat  het  licht  na  de  vorming  van  eene  bedekkende  laag  zou  ophouden. 
Maar  dit  wordt  in  de  meerderheid  der  gevallen  absoluut  niet 
waargenomen. 
Tenslotte  is  het  stijgen  van  de  lichtintensiteit  na  de  stroomsliiiting, 
zooals  bijzonder  duidelijk  met  kwikanoden  in  KJ-oplossing  wordt 
waargenomen,  bij  eeue  reactielnminescentie  niet  te  verklaren.  Want, 
hoe  eene  zekere  hoeveelheid  reactieprod neten  een  directe  chemi- 
luminescentie  zou  kunnen  verhoogen  is  vrijwel  raadselachtig.  Even- 
min kunnen  periodieke  en  rythmische  lichtemissies  (Cd  in  KJ-opl., 
Mg  direct  na  stroomsluiting)  op  deze  wijze  worden  verklaard. 
^ li.  De  eenige  opvatting,  die  met  alle  experimenteele  feiten  in 
overeenstemming  te  brengen  is,  is,  in  tegenstelling  met  de  zoo  juist 
besprokene,  m.  i.  de  volgende;  direct  na  de  stroomsluiting  wordt, 
aan  de  anode  eene  laag  van  reactieproducten  gevormd,  die  het 
passeeren  van  de  ionen  naar  de  anode  belemmert  of  onmogelijk 
maakt.  De  electrische  ontlading  van  deze  ionen  gebeurt  dan,  (bij 
voldoende  hooge  spanning)  onder  den  invloed  van  afgesplitste  anioni- 
sche  electronen,  die  onder  sterke  versnelling  door  de  anodelaag 
heen  vliegen.  Hierbij  wordt  de  materie  in  deze  laag  op  dezelfde 
wijze,  dus  onder  emissie  van  hetzelfde  spectrum,  tot  luminescentie 
gebracht,  als  zulks  door  middel  van  kathodestralen  zou  geschieden. 
Wordt  de  laag  te  dik,  dan  zullen  er  steeds  hoogere  spanningen  toe 
noodig  zijn,  om  een  stroomdoorgang  te  bewerken,  en  tenslotte  zou 
in  zekere  gevallen  slechts  dan  nog  stroom  kunnen  doorgaan  wanneer 
de  laag  door  vonken  doordrongen  wordt  (grensspanning  bij  ventiel- 
anoden).  Wanneer  anderzijds  echter  de  laag  door  den  electrolyt  op 
de  eene  of  andere  manier  wordt  aangetast,  dan  is  het  zeer  wel 
mogelijk,  dat  ook  de  lichtemissie  aan  de  anode  lokaal  veranderen 
kan,  en  worden  in  het  bijzonder  de  periodieke  schommelingen  van 
de  intensiteit  langs  de  anode  mogelijk.  Verhooging  van  temperatuur 
zal  altijd  de  luminescentie  belemmeren,  hetzij  omdat  de  oplosbaarheid 
van  het  anodeproduct  daardoor  in  het  algemeen  verhoogd  wordt, 
hetzij  omdat  de  laag  in  mechanisch  opzicht  daardoor  minder  stabiel 
wordt.  Is  de  anode-Iaag  uit  zich  zelf  mechanisch  weinig  stabiel, 
(zooals  bij  kwikjodide)  dan  zal  eene  zekere  minimale  stroomdichtheid 
noodig  zijn,  om  eene  samenhangende  laag  met  genoegzame  snelheid 
te  vormen  en,  niettegenstaande  voortdurende  ontleding,  deze  te  laten 
voortbestaan. 
Samenvattend  kunnen  wij  dus  zeggen,  dat  ook  bij  deze  anodische 
luminescentie-verschijnselen,  gelijk  zulks  vroegei' voor  gewone  chemi- 
luminescentie  aarigetoond  werd,  niet  de  Siuoée-reactie  op  zich  zelf 
