663 
de  geringste  verandering  in  aanwijzing  van  den  in  Comnn.  N'.  119 
beschreven  olieregulateur  is  oorzaak,  dat  de  galvanometer  in  het 
gebied  der  groote  weerstandsafneming  niet  tot  rust  komt. 
De  tabellen  wijzen  uit  (zie  ook  (ig.  1),  dat  de  rest  weerstand  van 
In — 1922 — / boven  zijne  sprongpunltemperatuur  veel  grooter  is  dan 
die  der  andere  draden,  dat  voor  Ju — 1922 — / de  temperatuni-, 
waarbij  de  weerstand  het  sterkst  valt,  ongeveer  0,02  graad  is  vei'- 
schoven  ten  opzichte  van  het  overeenkomstige  punt  voor  lu — 1922—  II 
en  — III  en  dat  de  val  over  een  grooter  temperatnnrgebied  plaats 
grijpt.  Berekeningen  met  de  ten  dienste  staande  gegevens  aan  de 
hand  der  hypothese  van  Silsbee')  of  met  behulp  van  stroomdicht- 
heden maket)  onwaarschijnlijk,  dat  genoemde  verschuiving  wordt 
\’eroorzaakt  door  oxydatie  van  In — J922 — I over  zijn  geheele  lengte 
in  zulk  eene  mate,  dat  slechts  een  kleine  kern  indinm  bleef’);  de 
verhouding  der  B'^/s  van  In — 1922 — /,  — II  en  — III  laat  dit 
niet  toe’).  Sterke  aantasting  van  een  kort  deel  van  den  draad  is 
b F.  B.  SiLSBEE.  Scient.  Pap.  Bur.  of  Stand.  No.  307  (1917). 
2)  In— 1922 — 1 vertoont  in  tegenstelling  met  de  andere  draden  een  dof,  oxyde- 
achtig  oppervlak.  Na  de  vervaardiging  in  Juli  1922  werd  de  weerstand  in  benzine 
bewaard;  hoewel  deze  gedistilleerd  heette  te  zijn,  schijnt  zij  verontreinigingen  te 
hebben  bevat,  die  den  draad  hebben  aangetast. 
*)  Metingen  met  Jn— 1922 — A over  de  afhankelijkheid  der  magnetische  drempel- 
waarde van  de  temperatuur  geven  voor  indium  ruw  een  benoodigd  veld  van  1,4 
43 
Verslagen  der  Afdeeling  Naluurk.  Dl.  XXXII  A®.  1923. 
