I 
664 
onwaarschijnlijk,  omdat  dan  de  vraag  rijst,  waarom  de  weerstand 
van  het  betere  deel  van  [n — 1922 — 1 niet  verdwijnt  bij  de  sprong-  j 
panttemperatnur  der  beide  andere  indiumweerstanden.  Dit  leidt  tot  1 
de  opvatting,  dat  de  groote  restweerstand  van  In — 1922 — /uniform  j 
over  den  geheelen  draad  verdeeld  is.  De  onderlinge  gelijkheid  dezer  | 
grootheid  over  de  drie  andei-e  draden  maakt  dit  vooi-  hen  vrijwel  j 
zeker').  Vooralsnog  lijkt  eene  uniforme  distributie  van  den  grooten  j 
restweerstand  van  In — 1922 — I vreemd.  j 
Uit  de  labellen  blijkt  (zie  ook  fig.  2),  dat  een  verschil  van  0,002  j 
ganss  voor  eene  sprongpuntverschuiving  van  0,02  graad,  i is  steeds  4 m.  A.  Wil  in 
aansluiting  aan  de  hypothese  van  Silsbee  het  eigen  magneetveld  van /w — 1922 — I 
1,4  gauss  grooter  zijn  dan  dat  van  In — 1922 — II,  dan  moet  door  oxydatie  de 
straal  van  In — 1922 — I tot  ongeveer  0,005  m.m.  zijn  verminderd,  hetgeen  onver 
eenigbaar  met  de  verhouding  dér  Wo’s  is,  indien  men  er  op  let,  dat  beide  weer- 
standen in  lengte  niet  veel  verschillen. 
De  verandering  van  den  weerstand  met  verschillende  stroomsterkten  is  bij  de 
proeven  met  indiumdraden  niet  gemeten.  Een  1 O maai  grootere  stroomdichtheid 
gaf  bij  eenen  tindraad  volgens  Gomm.  133cf,  tabel  IX  een  sprongpuntverschuiving 
van  ongeveer  0,02  graad.  Met  deze  getallen  voor  indium  zou  de  doorsnede  van 
1922 — II  10-maal  die  van  In —1922— I moeten  zijn,  hetgeen  ook  eene  wan- 
verhouding der  IFo’s  geeft. 
9 De  groote  waarde  en  gelijkheid  van  dezen  restweerstand  voor  alle  drie  draden 
deed  ons  juist  twijfelen  aan  de  zuiverheid  van  het  geleverde  indium. 
