679 
gecorrodeerd.  Het  bewuste  mineraal  dan  treedt  op  in  fraai  kristal- 
logratisch  begiensde  korrels,  welke  bet  meest  schijnen  te  duiden  op 
een  octaëdervorm  met  en  zonder  opgezette  vlakken  (triakisoctaëder); 
zij  zijn  uiterst  klein,  in  vele  gevallen  dunner  dan  het  praeparaat, 
hetwelk  vrij  moeilijk  te  vervaardigen  was.  Zij  zijn  isotroop,  verlagen 
wel  de  polarisatiekleur  van  den  gastheer',  maar  zijit  ook  donker  als 
het  gastheerkristal  tussclren  gekruiste  nicols  uitdooft.  Zij  vertoonen 
een  zeer  bi'eeden  zwarten  rand  (ook  itt  olivijn),  zoodat  in  vele  gevallen 
slechts  in  of  nabij  het  midden  een  lichtkegel  uittreedt,  welke  door 
het  op-  en  neer  bewegen  van  den  microscooptubus  vervolgd  kan 
worden.  Het  mineraal  treedt  op  in  de  olivijn,  maar  ook  in  de 
plagioklaas  en  legt  zich  dan  gaarne  0[>  groeivlakken,  welke  zich 
door  den  zortairen  bouw  verraden.  Ook  komen  enkele  willekeurig 
begi’ensde  uitgerekte  vormen  voor  met  overigens  gelijke  eigenschappen. 
Het  meest  treedt  dit  accessoi'isch  mineraal  op  in  de  olivijn  en  in 
den  anorthiet.  De  hvperstheen  is  er  of  vrij  van  öf  omsluit  het  in 
mindere  mate. 
Gekozen  werd  nu  een  fragment  van  het  gesteente,  waaraan  een 
vlakke  zijkant  voorkwam;  eerst  werden  onder  druk  op  topaas 
krassen  verkregen,  maar  daarna  ook  op  korund.  Die  druk  moest 
toegepast  worden,  omdat  bij  het  slijpen  der  praeparaten  bleek,  dat 
het  mineraal  in  kwestie  spoedig  werd  uitgewipt,  zoodat  in  het  prae- 
paraat dan  alleen  holten  te  zien  zijn.  tiet  mineraal  in  kwestie  is 
dus  isotroop,  heeft  een  octaëdrischen  habitus,  een  zéér  hoogen  bre- 
kingsindex en  een  hardheid  grooter  dati  korund,  indien  men  althans 
de  krassen  op  de  korund  aan  dit  mineraal  toeschrijft,  waaraan  wel 
geen  twijfel  kan  bestaan.  Op  gi'ond  dezer  gegevens  meen  ik  te  mogen 
besluiten  tot  den  naam  diamant,  ook  zonder  verdere  controleproef, 
waartoe  zich  de  uiterste  fijnheid  van  het  mineraal  slecht  leent. 
Indien  dit  ecliter  juist  is,  dan  werpt  deze  vondst  eeti  ongemeen 
gelukkig  licht  op  de  ontstaanswijze  van  dit  minei'aal.  Evenals  elders 
ter  wereld  is  het  moedergesteente  van  een  peridotietische  natuur, 
maar  hier  kan  geen  sprake  zijn  van  doorbroken  kolen-  of  klei- 
steenlagen,  waaraan  de  diamant  zijn  koolstof  ontleend  kan  hebben. 
De  diamant  blijkt  hier  volkomen  primair  en  is  zelfs  ouder  dan 
de  olivijn. 
Er  blijft  nog  de  vraag  over  om  te  beantwoorden  hoe  het  komt, 
dat  de  hjperstheen  vrij  of  haast  vrij  is  van  dit  mineraal,  terwijl 
zoowel  olivijn  als  plagioklaas  het  omsluiten  en  de  vorming  van 
hyperstheen  tusschen  die  van  olivijn  en  plagioklaas  inligt. 
Het  heeft  er  allen  schijn  van,  dat  het  oorspronkelijke  gesteente 
geheel  olivijn  is  geweest,  en  dat  eerst  later  in  door  resorptie 
44 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XXXll.  A®.  1923. 
