701 
Eeneizijds  is  ’t  Ons  Curtis  ‘),  die  dooi'  zijn  enkele  en  dnbliele 
fingwondpi'oeven  tot  de  conclusie  komt,  dat  het  transport  der  kool- 
hydraten en  eiwitten  naar  de  ontspi-uitende  deelen  evengoed  door 
’t  secundair  [ihloeetn  gaat,  als  dat  transport  in  omgekeerde  richting, 
wanneer  de  deelen  hun  overmaat  aan  assimilaten  gaan  afvoeren. 
Zijne  meening  wordt  echter  ni.  i.  nog  niet  voldoende  gesteund  door 
’t  onmisbare  qnantitatieve  onderzoek. 
Anderzijds  zijn  ’t  in  Engeland  Atkins  0 en  Dixon  ’),  in  Duitsch- 
I land  Luisk  Birch  Hirschfbld  '*),  die  de  beteekenis  van  het  phioeem 
I voor  ’t  stofvervoer  nagenoeg  geheel  ontkennen.  Hun  argumenten 
I zijn  grootendeels  indirecte  bewijsgronden.  Atkins  wijst  op  ’t  feit, 
i dat  de  bloedingssap|)en  niet  alleen  in  ’t  voorjaar,  maar  ook  in  amiere 
j jaargetijden  meer  of  minder  rijk  aan  koolh\'draten  zijn,  FjUisk  Birch 
i Hirschfet.d  en  later  Dixon  ontleenen  hun  sterkste  argumenten  aan 
de  moeilijkheid  om  een  voldoend  stoftransport  langs  ’t  phioeem 
aannemelijk  te  maken.  Deze  laatste  moeilijkheid  is  niet  inenw,  reeds 
vroeger  heeft  Huoo  df  Vries  in  ’t  aannemen  van  proto|dasma- 
stroomingen  in  de  phloeemelementen  een  middel  gezien  om  een 
sneller  transport,  dan  \olgens  de  wet  der  diffusie  mogelijk  is,  be- 
grijpelijk te  maken.  Nu  echter  ziet  Dixon  in  de  ondenkbaai  heid  van 
een  transport  van  voldoende  capaciteit  een  overtuigende  bewijsreden 
om  aan  ’t  phioeem  alle  beteekenis  in  dit  opzicht  te  ontzeggen.  Birch 
Hirschfei.d  spreekt  zich  minder  positief  uit. 
Dat  naast  en  gelijktijdig  met  een  opstijgenden  stroom  in  ’t  hout 
ook  een  transport  hierlangs  in  basale  richting  mogelijk  is,  kan  men 
afleiden  nit  verschillende  onderzoekingen  o.a.  de  box  engenoemde  van 
L.  BrRCH  Hirschffi.d.  De  snelheid  van  ’t  transport  kan  dan  x'eel 
grooter  zijn  dan  in  ’t  phioeem  en  de  capaciteit  der  geleidende  banen 
eveneens.  Immers  de  [xhloeemprofluclie  \’an  ’t  cambium  is  steeds 
geringer  dan  die  van  ’t  xyleem,  terwijl  ’t  gevormde  phioeem  door 
obliteralie  veel  sneller  builen  gebruik  wordt  gesteld. 
De  moeilijkheid  bij  deze  opval ting  van  Dixon  is  echter,  hoe 
hiermee  te  rijmeti  valt  het  resultaat  der  ringwondproeven  van 
Hanstein,  dat  zoo  duidelijk  wijst  op  eene  onderbreking  van  het 
transport  der  assimilaten,  zoodra  de  ringwond  tot  aan  ’t  cambium 
gaat.  Dixon  neemt  daarom  aan,  dat  het  vervoer  zon  gaan  door  de 
jongste  deelen  van  ’t  secundair  xyleem,  die  vlak  bij  ’t  cambium 
B Otis  F.  Curtis,  American  Journal  of  Botany,  1920. 
h W.  R.  G.  Atkins,  Some  recent  researches  in  Plant  Pliysiology,  1916. 
®)  H.  H.  Dixon,  Pres.  Address.  Bot.  Society,  1922. 
h L.  Birch  Hirschfeld,  Jahrb.  f.  wiss.  Botanik,  1920. 
5)  Hugo  de  Vries,  Bot.  Ztg.,  1885. 
