704 
den  osinotisclien  druk  door  middel  van  de  vi-iespnntverlaging  van  ’t 
uitgeperste  sap  toonen  duidelijk,  lioe  met  de  mogelijkheid  van  assi- 
milatie de  osmotische  waai’de  der  hladcellen  stijgt. 
Ik  trachtte  hier  met  de  door  ürsprung^)  aangegeven  methode  de  i 
zuigkracht  te  bepalen,  maar  ’t  object  bleek  moeilijkheden  te  bieden. 
Quantitatieve  bepaling  gaf  in  de  groene  blaren  van  Aesculus  een 
gehalte  aan  reduceerende  suikers  van  3 °/„  ’),  in  de  bonte  1 “/o. 
de  geringwonde  bonte  slechts  sporen.  In  ’t  algemeen  is  ook ’t  gehalte 
der  met  water  uittrekbare  zouten  gering,  in  groene  en  bonte  blaren 
0.9  van  ’t  versche  gewicht.  ')  Spkkcher  vindt  in  geell)onle  varië- 
teiten lager  osmotische  waarden  voor  ’t  ceh  ocht  da)i  in  de  groene  "'). 
Wel  bevatten  de  bonte  blaren  der  geringwonde  takken  bij  Aescu- 
lus J8  a 20  7o  eiwit  en  5°,,,  dextrinen  (op  drooggewicht  berekend) 
maar  deze  dragen  niet  noemenswaard  bij  tot  verhooging  van  den 
osmotischen  druk.  Toch  is  daarmede  niet  alles  verklaard,  want  in  ! 
de  bonte  volledig  geringde  loten  bleek  bij  ’t  verschrompelen  der  j 
blaren  hout  en  bast  boven  de  ringwond  nog  vrijveel  zetmeel  te  j 
bevatten.  (6“/,,  van  ’t  droog  gewicht,  tegenover  9 Vo  de  onvol-  | 
ledig  geringwonde  ^)). 
Waarom  dit  zetmeel  niet  in  suiker  wordt  omgezet  en  naar  de 
blaren  vervoerd  den  osmotischen  druk  ' erhoogt,  blijft  onopgehelderd. 
Hoe  dit  ook  zij,  de  onvolledig  geringwonde  bonte  takken  sterven 
niet  af,  daar  is  dus  de  toevoer  niet  afgesneden  en  worden  zoodoende 
de  jonge  deelen  voorzien  van  de  stoffen,  die  in  de  groene  gering- 
wonde takken  door  de  assimilatie  worden  geproduceerd. 
Volgens  de  opvatting  van  Hanstein  laat  zich  dit  vei-klaren  door- 
dat de  brug  van  bast  dient  als  weg,  waarlangs  het  vervoer  der 
organische  producten  gaat,  maar  dan  moet  men  ook  de  hypothese 
van  Hartig,  betreffende  een  veiwoer  langs  ’t  xyleem  tijdens  de  knop- 
ont|)looiïng  laten  varen. 
Otis  Cörtis  I.  c.  doet  dit  ook  en  beschouwt  ’t  phloeem  ais  de 
uitsluitende  transportbaan,  op  grond  van  zijn  ring  woïidproeven. 
Tegen  Curtis’  proeven  zou  echter  van  Dixon’s  standpunt  ’t  bezwaar 
')  Ursprung,  Ber.  d.  d.  Bot.  Ges.,  1918. 
Eigenlijk  2 % en  1 •’/g  reduceerende  suiker,  afkomstig  van  glukosieden  (be- 
rekend op  drooggew'iclit). 
De  zetmeelbepalingen  geschiedden  door  ’t  fijn  gepoederde  materiaal  met  water 
3 uur  in  autoclaaf  te  brengen  bij  4 atmosf.  en  dan  ’t  waterig  extract  een  uur  te 
koken  met  verdund  zoutzuur. 
Tegen  plasmolyse  proeven  geldt  ’t  bezwaar,  dat  de  osmotische  druk  in  de 
verschillende  cellen  zoo  ongeliJk  is,  echter  plasmolyseert  een  10  % saccharose 
oplossing  de  bonte  Aesculus  blaren  wel  en  de  groene  niet.  ; 
b A.  Sprecher.  Hev.  Gen.  Bol.  1921.  | 
