757 
tnen  een  punt  R.  gevonden  op  de  abscis  van  21  de  ordinaat  van  10. 
Op  deze  wijze  voortgaande,  telkens  op  de  boven  aaiigegeven  manier 
den  verlammingsgraad  van  de  spier  bepalend,  kan  men  de  gelieele 
verlammingskromme  A.  B.  C.  D.  E.  vinden  en  opteekenen.  Dit 
onderzoek  verscliaft  ons  weder  een  uitstekende  controle  op  de 
juistheid  der  methode;  zoodra  toch  de  kromme  de  abscis  van  het 
physisch  naaste  punt  overschreden  heeft  kunnen  wij  de  veilammings- 
graden  ook  direct  vinden  door  bepaling  van  het  absolute  naaste 
punt  en  kan  dus  het  deel  C.  I).  der  kromme  op  twee  geheel  ver- 
schillende wijzen  bepaald  worden. 
Geven  deze  geheel  het  zelfde  resultaat  of  vertoonen  zij,  overeen- 
komstig de  mogelijke  fouten  der  methode  voldoende  overeenstemming 
dan  is  hierin  een  bewijs  gelegen  voor  de  juistheid  dér  methode 
Wij  hebben  nn  voor  een  tweetal  personen  één  van  31  jaar,  één 
van  24  jaar  de  accommodatietiguren  bepaald  en  den  verlamnienden 
invloed  van  cocaïne  en  homatropine  op  de  ciliarspier  nagegaan. 
U ziet  uit  onze  krommen  hoe  het  resultaat  zoodanig  is,  dat  wij 
meenen  Ie  mogen  besluiten,  dat  de  methode  goed  is.  Wij  vonden 
bij  den  een  een  kracht  der  ciliarspier  van  ongeveer  24  mjodiop- 
trieën,  bij  den  ander  van  20  myodioptrieën. 
Het  bleek,  dat  totale  contractie  van  de  ciliarspier  niet  noodig  is 
om  de  grootst  mogelijke  accommodatie  te  verkrijgen,  dat  de  myo- 
dioptrie  voor  elk  dezer  beide  personen  een  constante  waarde  heeft, 
dat  de  lijnen  \'an  relatieve  naaste  en  verste  punten  in  het  latente 
ciliarspiercontracliegebied  evenwijdig  aan  elkaar  en  aan  de  convei'- 
gentielijn  van  Donders  loopen,  en  dat  het  mogelijk  is  bij  [)ersonen 
van  wie  men  de  accommodatiefiguren  kent  reeds  de  geringste  ver- 
zwakking der  ciliarspier  aan  te  toonen. 
Cocaïne  heeft  een  cumulatief  verlammende  werking  op  de  accom- 
modatiespier,  die  individueel  zeer  verschillend  is,  hel  is  dus  geen 
wonder,  dat  er  in  de  literatuur  zoo  verschillende  aangiften  omtrent 
deze  werking  bestaan,  daar  het  al  dan  niet  constateeren  der  werking 
afhankelijk  was  van ; 
het  aantal  malen,  dat  de  cocaïne  ingedruppeld  wordt;  van  den 
leeftijd  van  den  waarnemer;  van  individueele  eigenaardigheden ; van 
den  tijdsduur  der  waarneming  en  van  de  intervallen  tusschen  de 
waarnemingen. 
Men  kan  uit  de  verkregen  resultaten  nog  menig  andere  gevolg- 
trekking maken  omtrent  den  invloed  van  heterophorie,  refractie- 
toestand  enz.  op  de  accommodatiefiguren  en  van  zwaktetoestanden 
der  spier  op  het  vermogen  om  in  de  nabijheid  te  werken;  het  was 
thans  echter  alleen  mijn  doel  er  op  te  wijzen  hoe  de  methode  van 
