763 
draadklos,  naar  keuze,  naar  boven  of  beneden  trekl.  De  afstand  van 
de  week  ijz,eren  staaf  tot  bet  interfen-nni  van  den  electroniagneet  is 
zóó  gekozen,  dat  de  werking  van  de  laatste  op  de  eerste  geheel  te 
verwaarloozen  is. 
Het  bnisje  (ó,  zie  de  detailteekening  in  fig.  1)  waarin  de  magne- 
tische stof  zich  bevond,  wordt  zóó  gemaakt  en  is  zóó  geplaatst,  dat 
de  verdeeling  van  het  glas  zooveel  mogelijk  sjm metrisch  is  t.o.v. 
een  horizontaalvlak  door  het  midden  der  polen  van  den  eleclromag- 
neet.  Daardoor  is  de  aantrekking  van  den  magneet  op  hel  glas  lot 
een  ndnimum  bejierkt  en  te  verwaarloozen.  De  afmetingen  zijn  zóó 
gekozen,  dat  de  stof  zich  ongeveer  o|i  de  plaats  van  maximale 
j bevindt,  als  het  buisje  symmetrisch  in  het  veld  slaat.  Hel 
[ oz 
benedendeel  (6,)  van  het  buisje  is  luchtledig  gepompt,  in  het  boven- 
I deel  (ói)  is  een  l)eetje  heliumgas  ingelaten,  waardoor  temperatuur- 
evenwicht  van  het  poedei'  en  de  omgeving  en  van  de  deelen  \ an 
[ het  poeder  onderling  bevorderd  wordt.  De  stof  bevindt  zich  tusschen 
twee  glazen  plaatjes,  één  in  het  buisje  ingesmollen,  eu  één  los.  Een 
j watje  houdt  het  laatste  op  zijn  plaats.  Twee  |)lalle  veertjes  F,,  F, 
belemmeren  zijdelingsche  beweging  van  den  drager.  Het  onderste  is 
aan  den  drager  en  niet,  zooals  vi'oegei',  aan  het  buisje  bevestigd, 
zoodat  de  jjuisjes  door  andere  vervangen  kunnen  worden,  zonder 
den  stand  van  den  drager  te  veranderen. 
De  poolvlakken  van  den  grooten  Weissmagneet  hebben  4 cm.  mid- 
dellijn en  staan  26,5  mm.  van  elkander.  De  halve  tophoek  der 
kegelvormige  begrenzingsvlakken  is  60°. 
De  compenseerende  kracht,  als  functie  van  de  slei'kte  van  den 
stroom  door  den  draadklos,  wei'd  meermalen  zoo  zorgvuldig  mogelijk 
bepaald;  aan  het  buisje  wei-den  dan  gewichten  gehangen.  Niettegen- 
staande alle  voorzoi-gen  bleven  er  tusschen  de  verschillende  calibi'alies 
onopgehelderde  verschillen  beslaan.  De  uiterste  verschillen  ongeveei' 
2 7o-  Bij  de  berekening  van  een  waarnemingsreeks  werd  het  ge- 
middelde van  de  calibraties  vooraf  en  achterna  gebruikt. 
De  specitieke  magnetisatie,  o,  werd  uit  de  gemeten  ki'acht  bepaald 
door  de  betrekking 
q = mo  — , (1) 
‘ oz 
waarin  F de  kracht  in  (grammen)  voorstelt,  uitgeoefend  0|)  de  massa 
in.  De  2-coördinaat  wordt  gemeten  langs  een  verticaal  van  af  het 
midden  van  het  intei  ferrum ; H is  de  component  van  de  veldsterkte 
loodrecht  o[)  het  verticale  symmetrievlak  van  de  magneet ; ^ = 981 .3. 
