792 
1.  Tkymiis. 
Do  ontwikkeling  der  tliymns  werd  bij  Selachiers  door  Dohhn  (I884j 
bei  eerst  bescbreven.  De  door  liein  gevonden  feiten  werden  in 
lioofdzaak  door  latere  onderzoekers  bevestigd.  Hammak,  die  vele  jaren 
aan  bet  onderzoek  naar  den  bouw,  de  ontwikkeling  en  de  functie 
van  dit  orgaan  bij  bijna  alle  voornaamste  groepen  der  Vertebi’ata 
beeft  gewijd,  bescbreef  de  ontwikkeling  bij  Selacbiers  in  J912  en 
gaf  een  uitvoerig  overzicbt  van  de  resultaten  zijner  voorgangers. 
Hij  vond,  dat  bet  orgaan  bij  alle  werveldieren,  van  de  visscben  tot 
den  menseb,  in  groei  toeneemt  tot  aan  de  periode  der  geslacbts- 
rijpbeid.  Daarop  treedt  de  involutie-periode  in,  waarbij  bet  aebter- 
uitgaat  zonder  in  den  regel  gebeel  te  verdwijnen. 
De  tbymus  ontstaat  bij  alle  Vertebrata  als  eene  plaatselijke  ver- 
dikking van  bet  epitbeliuin  der  kieuwspleten. 
Bij  den  menseb  wordt  zij  in  boofdzaak  en  iuissebien  uitsluitend 
aangelegd  aan  de  derde  kieuwspleet,  maar  bij  de  Selacbiers,  die 
meestal  zes  kieuwspleten  bezitten,  beeft  men  aan  elke  spleet  een 
aanleg  bescbreven.  Deze  gaat  ecliter  aan  de  eerste  en  de  laatste, 
of  ook  wel  de  beide  laatste  spleten  spoedig  te  gronde. 
Niet  alle  onderzoekers  zijn  van  oordeel,  dat  de  verdikking  in 
bet  epitbeliuin  der  eerste  kieuwspleet  (spuitgat)  als  eene  tbymus 
te  besebouwen  is  en  bet  is  raogelijk,  dat  bier  eene  verwisseling 
met  den  aanleg  van  bet  spiraculaire  zintuig  beeft  plaats  gevonden. 
Spoedig  na  baar  optreden  kan  men  aan  de  tbymus  twee  soorten 
van  cellen  ondersebeiden  n.1.  een  netwerk  (reticulum)  van  platte, 
epitbeliale  cellen  dat  in  zijne  mazen  groepen  van  ronde  cellen  om- 
sluit. De  ronde  cellen  vermeerderen  zieb  zoo  snel,  dat  men  weldra 
op  niet  zeer  dunne  sneden  niets  meer  ziet  van  bet  netwerk.  Het 
gebeele  orgaan,  dat  eerst  eene  peervormige  en  spoedig  eene  druiven- 
trosvormige gedaante  aanneemt,  scbijnl  dan  enkel  uit  ronde  cellen 
te  bestaan,  die  eene  soliede  massa  zonder  lumen  vormen.  Het  pro- 
toplasma dezer  cellen  is  zoo  gering,  dat  bet  sebijnt  alsof  men  enkel 
met  een  opeenbooping  van  kernen  te  doen  beeft. 
Over  de  afkomst  der  ronde  cellen,  die  sterk  op  de  lympbocyten 
van  bet  bloed  gelijken,  bestaan  twee  meeningen.  Velen  bonden  ben 
voor  epitbelium-cellen  die  zieb  bebben  afgerond,  weer  anderen 
denken  bier  te  doen  te  bebben  met  eebte  lympbocyten,  die  uit  de 
bloedvaten  en  bet  omringende  mesencbym  in  het  orgaan  zijn  binnen- 
gedrongen. De  laatste  meening  wordt  vooral  door  Hammak  met 
klem  voor  alle  klassen  van  werveldieren  verdedigd. 
De  vraag  welke  van  deze  beide  meeningen  juist  is,  kan  door  de 
