795 
een  epitheellicliaanipje  direct  boven  de  nitnionding  van  liet  1''  en  2*^^ 
thymomeer.  Elk  lichaampje  is  een  rond,  geïsoleerd  celklompje,  dat 
in  vorm  en  grootte  op  een  acinns  der  tliymns  gelijkt  tnaar  nog 
compacter  is,  daar  het  nog  fijnere  lymphspleten  dan  de  thymus  bezit. 
Aan  het  3®,  A*-',  5®  en  6®  thymomeer  was  geen  spoor  van  een  der- 
gelijk  lichaampje  te  zien. 
Het  suprapericardiaallichaampje  is  door  van  BEMMKiiEN  ')  (1885) 
aan  het  einde  van  den  kienwdarm  bij  Selachiers  ontdekt.  Het  werd 
later  bij  alle  klassen  van  werveldieren  gevonden.  Het  woi'dt,  vrijwel 
algemeen,  voor  de  laatste  aanduiding  van  een  geaborteerden  kienw- 
zak  gehouden  en  komt  meestal  slechts  aan  ééne  zijde  van  het  lichaam 
voor.  Bhaus  (1906)  vond  het  bij  een  67  mm.  lang  embryo  van  Hept- 
anchus,  dat  waarschijidijk  van  hetzelfde  inoederdier  afkomstig  is 
ais  het  mijne  en  ik  kan  zijne  waarneming  bevestigen.  Het  is  enkel 
aan  de  linker  licliaamshelft  goed  ontwikkeld  en  vertoont  zich  als 
een  plat  blaasje,  welks  Inmen  omgeven  wordt  door  eene  enkele 
laag  van  tamelijk  hooge  epithelinmcellen.  Het  is  op  35  sneden  zicht- 
baar en  ligt,  zooals  Bkaus  aangaf,  achter  den  laaisten  kienwboog  in 
den  hoek  dien  deze  maakt  met  het  cardiobranchiale.  Evenals  Bhaus 
vond  ik  het  door  een  kort,  solied  steeltje  nabij  zijn  achterrand  nog 
met  het  epithelium  op  den  bodem  van  den  kienwdarm  in  ver- 
binding. 
Aan  de  rechterzijde  van  het  lichaam  is  het  orgaan  rudimentair. 
Ik  vond  het  gerepresenteerd  door  een  plat  klompje  epithelinmcellen. 
*)  Wegens  de  aanwezigheid  van  een  suprapericardiaallichaampie  bij  embryo’s 
van  Heptanchus  (bij  het  volwassen  dier  zocht  van  Bemmelen  het  tevergeefs)  kan 
men  niet  aannemen,  dat  bij  hoogere  dieren  dit  lichaampje  de  rest  zoude  zijn  van 
eene  kieuwspleet,  die  bij  Notidaniden  nog  als  zoodanig  aanwezig  is.  De  morpho- 
logische  beteekenis  van  dit  orgaan  is  weer  problematisch.  Men  kan  natuurlijk 
gelooven,  dat  het  de  rest  is  van  een  kieuwspleet,  die  nog  verder  kaudaal waarts 
lag  dan  de  laatste  (de  8e)  van  Heptanchus.  Braus  b.v.  ziet  er  de  rest  van  een 
lOen  kieuwzak  in. 
De  rest  van  een  9en  kieuwzak  meent  hij  te  vinden  in  eene  geringe  uitbochting 
van  den  darmwand  achter  den  laatsten  kieuwboog  in  den  hoek  tusschen  het 
laatste  (7e)  ceratobranchiale  en  een  kaudaalwaarts  gericht  uitsteeksel  aan  zijn 
ondereinde.  Hoewel  dit  uitsteeksel  van  het  7e  ceratobranchiale  uit  chondrificeert, 
vat  hij  het  als  de  rest  van  een  8en  kieuwboog  op. 
Met  deze  opvattingen  kan  ik  mij  niet  vereenigen.  Bij  mijn  exemplaar  is  het  vrij 
lange  uitsteeksel  nog  geheel  prochondraal  en  ligt  evenals  het  prochondrale  einde 
van  het  cardiobranchiale  in  het  begin  der  spierlaag  van  den  oesophagus.  Ik  kan 
in  het  uitsteeksel  slechts  een  proc.  muscularis  zien  van  het  7e  ceratobranchiale, 
zonder  morphologisch  belang.  Ook  is  eene  darrauitstulping  die  als  rest  van  een  9en 
kieuwzak  zoude  kunnen  worden  opgevat,  niet  aanwezig;  ik  moet  haar  in  het 
exemplaar  van  Braus  voor  een  artefact  houden. 
