796 
dat,  zoiidei-  luiiieii  en  volkomen  van  liet  darmepitlieliiim  afgesnoerd 
is.  Hel  is  Ie  zien  op  de  sneden,  die  de  aclilerste  helft  van  het 
blaasje  der  linkerzijde  treffen.  Braus  vermeldt  dit  klompje  niet.  Ver- 
moedelijk was  zijn  exemplaar  wat  verder  ontwikkeld  dan  het  mijne 
en  het  klompje  meer  gedegenereerd.  Hij  meende  de  aanduiding  van 
een  antimeer  van  het  linker  blaasje  aan  de  rechterzijde  van  het 
lichaam  te  zien  in  eene  iets  verder  kaudaalwaarts  gelegen  kleine 
uitstulping  van  den  kieuwdarm. 
Laten  wij  echter  tot  de  thymus  terngkeeren.  Het  genus  Heptan- 
chus  geldt  — - wel  terecht  — voor  het  meest  primitieve  van  de 
thans  nog  levende  geslachten  der  Selachiers.  Het  getal  derSkieuw- 
zakken  overtreft  dat  van  alle  andere  \’isschen  en  hoogere  dieren. 
Bij  zoogdieren  worden  enkel  de  5 voorste  nog  aangelegd. 
Bij  het  63  mm.  lange  embryo  van  He|itanchus  mogen  wij  nu  wel 
aannemen,  dat  ook  zijne  thymus  zich  in  een  meer  primitieven  vorm 
vertoont  dan  in  de  ontwikkeling  der  hoogere  dieren.  Dan  kan  echter 
de  oorspronkelijke  functie  der  thymus  niet  enkel  in wendige  afschei- 
ding geweest  zijn,  maar  moet  zij  door  haar  uitvoerbuizen  ook  stof- 
fen hebben  verwijderd. 
Elk  thymomeer  was  oorspronkelijk  eene  echte  klier,  in  den 
ouden  zin,  met  eene  uitvoerbnis  evenals  dit  het  geval  geweest  is 
met  de  schildklier  en  de  voorste  lob  der  hypophysis.  , 
De  aanwezigheid  van  uitvoerbuizen  is  ook  voor  de  opvatting 
van  de  morphologische  beteekenis  der  klier  van  belang.  Sedert 
Dohrns  onderzoek  is  men  het  e>‘  vrijwel  over  eens,  dat  de  thymus 
eeti  branchiomeer  orgaan  is,  waarvan  oorspronkelijk  eene  afdeeling 
aan  elke  kieuwspleet  vooikwam. 
Nu  bezit  Amphioxus  aan  elk  zijner  talrijke  kieuwspleten  een 
klierachtig  orgaan,  dat  met  zijne  uitvoerbnis  in  don  top  der  spleet 
uitmondt.  Deze  branchionephros  heeft  de  functie  van  een  excretie- 
orgaan  en  sedert  vele  jaren  heb  ik  vermoed,  dat  zij  homoloog  zoude 
zijn  met  de  thymus  der  hoogei’e  dieren. 
Dit  \ermoeden  werd  versterkt  toen  Goodrich  (1909)  vond,  dat 
de  branchionephros  niet  uit  het  coeloomepithelium  ontstaal,  zooals 
men  voor  een  excretieorgaan  bij  Chordaten  toch  geneigd  zoude 
zijn  aan  te  nemen.  Hij  zegt  wel  niet,  dat  zij  zich  uit  het  kieuw- 
epithelinm  ontwikkelt,  maar  zijne  leekeningen  gevep  daarvan  (och 
den  indruk.  Mocht  deze  indruk  door  later  onderzoek  juist  blijken, 
dan  ontstaat  de  branchione[)hros  uit  hetzelfde  weefsel  als  de 
thymus  der  hoogere  dieren,  maar  zij  krijgt  nooit  cellen  die  op 
lymphocylen  gelijken,  welke  trouwens  ook  niet  in  het  bloed  van 
Amphioxus  voorkomen,  dal  enkel  uil  [ihasma  zonder  roode  of  witte 
