801 
haar  ook  wol  ,,Aiiliaiig”  van  het  spuitgat.  Hij  zegt  (1.  o.  p.  1 76).  „Hei 
erwachseiien  Exeiiiplaren  von  Acanthias  endlicli  koniite  icli  den 
Anhang  als  ein  sackformiges,  nngefahr  3 nini  langes  Gebilde  aus 
dein  Bindegewebe  frei  prapariren,  seine  Wande  zeigten  sich  aiisseror- 
dentlich  dicht  und  inwendig  glatt,  das  Epitlielinni  hoch  und  drüsig. 
Ebenso  zeigte  sich  der  dorsale  Anhang  von  Heptanchns,  aber  rela- 
tiv  noch  kürzer”.  Zooals  aanstonds  blijken  zal,  heeft  hij  ongetwijfeld 
het  zintiiigblaasje  vrij  gepraepareerd. 
Hoffmann  (1899)  heeft  o.  a.  ook  de  ontwikkeling  der  uitstulping 
van  het  spuitgat  bij  Acantiiias  onderzocht.  Hij  vond  haar  bij  28  min. 
lange  einbrjos  het  eerst  opgetreden  en  geïnnerveerd  door  een  late- 
ralistak  van  den  n.  facialis.  Hij  houdt  dezen  lak,  die  ook  hnidzin- 
tnigen  verzorgt  voor  hoogstwaarschijnlijk  homoloog  met  den  ram. 
oticus  der  Ganoiden.  De  nitstnlping  is  weldra  met  haar  blinde  uit- 
einde naar  voren  gericht  en  vereenigt  zich  hier  met  de  zenuw,  wat 
ik  aan  mijn  materiaal  van  Acanthias  bevestigen  kan. 
Hoffmann  heeft  de  innervatie  gevonden,  terwijl  hem  ook  het 
werk  van  Wkight  bekend  was,  dat  hij  uitvoerig  aanhaalt.  Toch 
kwam  hij  niet  tot  het  inzicht,  dat  hier  een  zintuig  aanwezig  moest 
zijn.  Hij  was  te  veel  onder  den  indruk  hier  met  de  laatste  rest  te 
doen  te  hebben  van  een  kienwzak  die  verloren  gegaan  was. 
Behalve  de  beide  embrjos  van  Heptanchns  omvat  mijn  eigen 
onderzoek  serieën  dwaï'se  sneden  (15  p dik)  door  Acanthiasembryos 
wier  lengte  van  23  tot  98  mm.  varieert. 
Bij  het  23  mm.  lange  embryo  vormt  de  voorwand  van  het  spuit- 
gat eene  rostraal waarts  gerichte  nitbochting  langs  het  gehoororgaan, 
waarvan  zij  door  de  vena  jngularis  (met  den  n.  facialis  langs  den 
onderrand  der  vena)  gescheiden  is.  De  nitbochting  is  op  7 sneden 
vóór  de  uitwendige  opening  van  het  spuitgat  te  zien  en  heeft  den 
vorm  van  een  zijdelings  afgeplatten  kegel,  waarvan  de  as  even- 
wijdig aan  de  lengteas  (die  door  de  chorda  gaat)  naar  voren  loopt. 
De  drie  voorste  der  7 sneden  treffen  den  top  van  den  kegel,  die 
gekenmerkt  wordt  door  zijn  hooge  epitheliumcellen,  zoodat  het  Inmen 
eerst  op  de  derde  snede  verschijnt. 
Ook  ziet  men  hier  het  einde  van  den  tak  van  den  ram.  oticus 
verbonden  met  de  groep  der  hooge  cellen.  Reeds  Hoffmann  heeft 
er  op  gewezen,  dat  men  door  deze  verbinding  van  zenuw  en 
epithelium  de  plaats  van  het  orgaan  kan  bepalen  voordat  het 
scherper  begrensd  is. 
Bij  een  embryo  van  397,  ni.m.,  waarvan  ik  (1922)  den  schedel 
beschreven  heb,  heeft  de  dwarse  snede  door*  den  voorrand  der  uit- 
wendige opening  van  het  spuitgat  op  de  huid  tevens  den  voorrand 
