809 
ook  nog  een  uanial  |)i-oeven  op  het  konijn  veiriolit  en  konden  ook 
bij  dit  proefdier  geheel  dezelfde  veihondiiigen  ten  dezen,  ja  zelfs 
nog  veel  duidelijker  dan  bij  de  kat,  vaststellen. 
De  inrichting  der  proeven  was  steeds  de  volgende: 
Narcose  van  het  proefdier  door  onderhuidsche  inspuiting  van  urethaan  (ca.  1 
gram  per  K.G.  lichaamsgewicht).  Door  kunstmatige  verwarming  van  het  proef- 
dier werd  zooveel  mogelijk  getracht  dit  op  constante  lichaamstemperatuur  te 
houden.  Snede  in  de  linea  alba  van  den  buikwand,  ca.  3 cm.  lang,  onmiddellijk 
caudaal  van  den  processus  ensiformis;  fixatie  van  dit  zwaardvormig  uitsteeksel  in 
verticale  richting  met  een  arteriepincet  aan  een  boven  het  dier  zich  bevindende, 
van  de  operatietafel  electrisch  geïsoleerde  stang.  Zeer  voorzichtig  van  zijn  onderlaag 
vrijprepareeren  van  een  der  voorste  peilers  van  het  middenrif,  van  de  buikzijde 
uit  derhalve,  wat  bij  de  kat  niet  zoo  fraai  mogelijk  is  als  bij  het  konijn.  Dan 
werd  onder  dezen  peiler  een  klein,  celluloid  plaatje  geschoven,  orn  zooveel  mogelijk 
de  spier  van  zijn  onderlaag  electrisch  te  isoleeren.  Nu  werden  op  1 a 1,5  cm. 
afstand  van  elkander  in  den  spierbundel  twee  kleine  haakjes  als  electrodcn  geslagen, 
aanvankelijk  koperen,  later  zulke  van  zilver,  die  galvanoplastisch  met  een  laagje 
zilverchloride  overtrokken  waren.  De  koperen  electroden  waren  natuurlijk  polari- 
seerbaar,  de  zilveren  met  zilverchloride  overtrokken  haakjes  vrijwel  onpolariseerbaar. 
Op  beide  manieren  kregen  wij,  zooals  trouwens  te  verwachten  was,  geheel  overeen- 
komstige uitkomsten,  daar  de  polarisatie  der  electroden  bij  de  I eikens  tegengesteld 
gerichte,  kortdurende  en  zoo  zwakke  actiestroomen  weinig  of  geen  rol  speelt.  De 
electroden  stonden  door  zeer  lange,  dunne  melalen  draadjes  in  verbinding  met  de 
dikkere  geleidingsdraden,  die  naar  den  snaargalvanometer  (groot  model  van  Edel- 
MANN),  waarmede  de  actiestroomen  opgenomen  werden,  verliepen.  Geregistreerd 
werd  met  behulp  van  het  bekende  valapparaat  van  VVertheim  Salomonson. 
Bovendien  werden  de  ademhalingsbewegingen  van  het  middenrif  op  een  kymogra- 
phion  met  beroet,  lang  papier  opgeteekend  en  onder  deze  curven  tevens  voor 
iedere  opname  automatisch  nauwkeurig  aangegeven,  welk  gedeelte  van  het  mechano- 
gram  overeenkwam  met  het  opgenomen  electromyogram.  De  operatieplank  met 
het  proefdier  werd  door  plaatsing  op  groote  paraffineblokken  electrisch  van  de 
tafel  geïsoleerd. 
Nu  werden  eerst  de  actiestroomen  van  het  middenrif  tijdens  de  normale  adem- 
haling opgenomen,  dus  vóór  de  uitschakeling  der  vagi.  Daarna  werden  de  beide 
vagi  geprepareerd  en  ,reizlos”  uitgeschakeld,  hetzij  door  plaatselijke  aethernarcose 
der  zenuwen,  hetzij  door  plaatselijke  narcose  met  novocaine;  in  het  laatste  geval 
legden  wij  een  watje  met  1 % novocaine-oplossing  gedrenkt,  over  een  lengte  van 
1 a 2 cm.  om  de  zenuw  heen.  Zoodra  aan  de  ademhalingsbewegingen  waarge- 
nomen werd,  dat  door  de  plaatselijke  narcose  de  vagi  buiten  werking  gesteld 
waren,  werden  opnieuw  de  actiestroomen  van  het  middenrif  geregistreerd.  Volledig 
heidshalve  zij  nog  er  op  gewezen,  dat  wij,  door  een  bijzondere  inrichting  in  staat 
waren,  onze  electrische  opnamen  in  elke  door  ons  gewenschte  phase  der  ademhaling 
vast  te  leggen. 
Als  constant  resultaat  van  a!  onze  proeven  konden  wij  vaststellen, 
dat  de  nitscliakeling  van  beide  vagi,  indien  zij  een  duidelijke  ver- 
andering der  adetnlialingsbewegingen  ten  gevolge  bad,  een  dvidelijke 
vermeerdering  der  frequentie  der  actiestroomen  van  het  middenrif  ten 
