Histologie.  — J.  Boeke  en  G.  C.  Heringa:  ,,Over  de  verkonding 
van  de  zenuivelementen  tot  het  bindweefsel” . 
In  de  laatste  jaren  breekt  meer  en  meer  de  overtuiging  baan, 
dat  de  oude  celtheorie,  die  in  de  cellen  zelfstandige  en  zelfstandig 
blijvende  eenhedeti  ziet,  die  als  bouwsteenen  hel  organisme  op- 
bouwen, docli  ook  daarin  hunne  zelfstandigheid  blijveji  bewaren, 
ontoereikend  is,  om  den  bouw  dei'  levende  weefsels  te  verklaren. 
Zoowel  bij  de  regeneratie  als  bij  de  histogenetische  ontwikkeling 
laat  ons  dit  begrip  van  de  zelfstandigheid  der  cellen  in  vele  gevallen 
in  den  steek.  Zoo  schuift  zich  bij  tal  vaii  weefselelementen  tusschen 
de  uit  de  klieving  voortgekomen  primaire  embryonale  cellen  en  de 
fmictioneerende  definitieve  eenheden  een  syncytiaal  stadium  in, 
waarin  van  celelementen  geen  sprake  meer  is,  en  niets  geeft  ons 
het  recht,  om,  waar  dan  weder  scherp  omschi’even  functioneele 
eenheden  uit  dit  syncytium  ontstaan,  deze  eenheden  voor  dezelfde 
cellen  te  verklaren,  die  oorspronkelijk  tot  het  syncytium  tezamen 
vloeiden.  Ja  zelfs  bij  de  geslachtscellen  zien  wij  zulk  een  nauw 
verband  tusschen  de  geslachtscellen  zelve  en  de  voedstercellen  (follikel- 
cellen,  cellen  van  Sertoli,  interstitieele  cellen)  ontstaan,  dat  ook  hier 
de  continuiteit  der  celelementen  eenige  moeilijkheden  oplevert. 
Het  sterkst  komt  dit  uit  bij  de  zenu welementen,  waar  niet  alleen 
Hbi.d  bij  de  primitieve  neuroblasten  een  voorbijgaand  syncytiaal 
stadium  meende  te  moeten  aannemen,  doch  waarbij  aan  de  eene 
zijde  verschillende  elementen  samenvloeien  tot  de  vorming  van  de 
zenuwvezels,  hun  isolatie  en  bescherming,  en  waar  aan  de  andere 
zijde  in  het  eindgebied,  hetzij  sensibel,  hetzij  motorisch,  een  vol- 
komen organisch  verband  tusschen  zenuwuitloopers  en  eindgebied- 
cellen  (tastcellen,  spiervezelen)  kan  worden  geconstateerd. 
Zijn  nu  evenwel  de  elementen,  waarmede  de  zenuwuitloopers  bij 
de  ontogenese  tezamen  vloeien  tot  het  vormen  van  de  periphere 
zenuwvezels  alle  van  ectodermalen  aard  (Neal)  of  van  ecto-  en 
mesodermalen  aard  (Held)?  Daar  zoowel  bij  de  ontwikkeling  der 
gevoelseindorganen  (Heringa)  als  bij  de  regeneratie  der  motorische 
zenuwen  na  doorsnijding  (Boeke)  een  nauw  verband  lusschen  de 
uitgroeiende  zenuwvezelen  en  typische  bindweefselcellen  (mesoder- 
