820 
male  elementen)  kon  worden  gedernonstreeid,  daar  rijst  de  vraag, 
of  ook  niet  hij  het  volwassen  weefsel  een  dei'gelijk  verhand  tussehen 
bind weefselcellen  en  zenn wuitloopers  kan  worden  aangetoond,  zooals 
door  een  van  ons  reeds  voor  de  normale  zeniiwvezels,  die  de 
nenromnsculaire  spoelen  iiinerveeren,  kon  worden  vastgesteld. 
In  het  bind weefselsti'oma  van  de  cornea  meenden  wij  een  weefsel 
te  vinden,  waarin  dit  verband,  zoo  het  bestaat,  moest  kunnen  worden 
aangetoond.  Immers,  dit  stroma  beslaat  nit  lagen  van  bindweefsel- 
übrillen,  die  vooral  hij  het  kikvoi'Schoog  uiterst  regelmatig  gerang- 
schikt zijn,  en  tussehen  deze  dunne  vliezige  lagen  van  collagene 
fibrillen  bevinden  zich  de  eeuige  cellige  elementen,  die  in  dit  gedeelte 
van  het  hoornvlies  voorhanden  zijn,  de  (hij  den  kikvorseh)  oidhoklone 
bind  weefselcellen,  die  in  elke  laag  een  volkomen  aaneengesloten 
geheel  vormen  (donkerveldheeld,  Heringa),  en  welker  met  elkaar  overal 
sameuhangende  uilloopers  in  verhand  met  de  regelmatige  ligging 
der  l)ind  weefsel  fibrillen  in  de  biudweefselplaten,  waartusschen  zij 
besloten  liggen,  een  uiterst  regelmatige  rangschikking  verloonen. 
Hieraan  oulleeuen  juist  de  orthoklone  biudweefselcellen  \’an  de  cornea 
van  het  kikkeioog  hun  naam. 
Volgens  de  meeste  ouderzoekei-s  vullen  deze  cellen  de  beschikbare 
ruimte  tussehen  de  lagen  van  collagene  fibrillen  volkomen  op. 
De  zenuwen,  die  van  den  omtrek  van  de  cornea  nit  de  sclera  in 
het  bindweefsel  van  de  cornea  binneudi-ingen,  \'ormen  in  de  diepere 
lagen  van  het  stroma  een  groven  zenuwplexus,  die  op  de  knoop- 
punten tj'pische  lemmohiastkernen  vertooiit.  Deze  zenuwplexus  wordt 
fijner,  naarmate  men  in  de  meei‘  oppervlakkige  lagen  van  het  stroma 
komt,  (subbasale  (dexus)  en  is  sinds  de  onderzoekingen  van  Cohnheim, 
Köi.liker,  Engelmann  en  Kühne  bekend. 
Van  uit  dezen  plexus,  die  vooral  in  de  zoo  regelmatig  gebouwde 
cornea  van  den  kikvorsch  een  zeer  karakteristiek  beeld  vertoont, 
dringen  rami  perforantes,  die  ook  afzonderlijk  door  het  stioma  van 
den  corneaalrand  kunnen  verloopen,  door  de  elastische  grensmem- 
braan  van  Bowman  in  het  epitheel  van  de  cornea  binnen.  Hier 
vormen  de  zenuwdraden  een  nieuwen  plexus,  den  ,,subepithelialen 
plexus”  (Cohnheim),  die  vlak  uitgebreid  tussehen  de  membrana 
elastica  en  de  onderste  e[)itheliumcellen  ligt.  Uit  dezen  plexus  ver- 
heffen zich  ten  slotte  uiterst  fijne  zenuwdraadjes  tussehen  de  e[)i- 
theliumcellen,  en  reiken  tot  in  de  bovenste  lagen  van  het  epithelium. 
Van  kernen  of  scheeden,  die  tot  deze  zenuwen  zouden  kunnen  worden 
gerekend,  is  niets  te  zien. 
Ook  het  fijueie  gedeelte  van  den  zenuwplexus  in  de  meer  opper- 
vlakkige lagen  van  het  bind weefselstroma  vertoont  geen  spoor  van 
