849 
die  juist  leidt  tot  de  gewenschte  irausforniatie  van  den  potentiaal- 
vektor.  Indien  bijv.  een  term  met  Sy  A^/j.  bevatte,  wai-e  liet  niet 
mogelijk  van  den  vorm  (30)  te  bereiken. 
Wordt  nu  de  door  en  Fy/j,  bepaalde  kovariante  ditFerentiaal- 
operator  aangeduid  met  xj,  dan  gaat  (111)  over  in: 
(UI')  F = - ■/.  -■'>  + v.  i.  F 
Va  gifj.  — — V»  — V»  9^II-  V k Vs  V — 2 «Sa  gy^  . 
De  tensor  is  een  bij  verandering  van  de  kovariante  maat 
veranderlijke  grootheid,  want  zijn  kenlallen  veranderen  niet,  terwijl 
de  kentallen  van  een  vaste  grootheid  van  den  tweeden  graad  een 
faktor  T— 2 krijgen.  Is  de  stroom  nul,  dan  gedraagt  zich  deze  groot- 
heid dus  volkomen  op  dezelfde  wijze  als  de  bewegelijke  fundamen- 
taaltensor  der  Wejisclie  fheorie,  en  — 2 *Sa  vervuil  geheel  de  rol  van 
den  vektor,  die  bij  Weyl  met  rpa  wordt  aaugeduid. 
4.  Iets  over  de  impuls  - ener giev  er gielijking. 
De  irnpnls-energievergelijking  volgt  in  de  gravitatielheorie  uit  de 
bekende  identiteit  van  Bianchi.  De  vorm  dezer  identiteit  voor  niet- 
symmetrische  en  niet-overschnivingsinvariante  oxerbrengingen  is  be- 
kend Het  moet  dns  raogelijk  zijn,  uitgaande  \an  deze  identiteit, 
een  vergelijking  af  te  leiden,  die  als  een  analogon  der  impuls-enei'gie- 
vergelijking  kan  worden  beschouwd.  Deze  mogelijkheid  bestaat  reeds 
vóór  dat  eenige  onderstelling  ten  aanzien  van  den  S[>ecialen  vorm 
der  Hamiltonsche  functie  is  gemaakt. 
>)  Math.Zeitschrift  1923,  17,blz.  111 — 115  ; Weitzenböck  Invariantentheorie  blz.  357, 
55* 
