Palaeo-botanie.  — 0.  Posthümüs  : „Etapteris  Bertrandi  Scott,  een 
nieuwe  Etapteris  van  het  Boven-Carboon  van  Engeland  {Lower 
Coal-Measures),  en  zijne  heteekenis  voor  de  stelair-morphologie.” 
(Aangeboden  door  de  Heeren  J.  W.  Moll  en  J.  C.  Schoute). 
Resten  van  deze  plant  zijn  aangetrofFen  in  een  ,,coal-baU”  van 
Shore  (Lancashire),  waarvan  sliipplaatjes  zijn  vervaardigd  door  J. 
Lomax;  van  de  serie  bevinden  zieli  3 stuks  in  de  Palaeobotanische 
collectie  van  het  Mineralogisch-Geologisch  Instituut  der  Rijksuniversi- 
teit te  Groningen  (N”.  140,  141,  142),  6 andere  zijn  in  de  collectie 
van  Dr.  Scott  in  ijet  Britsch  Museum  (Natuurlijke  Historie)  te 
Londen  (N".  2835 — 2840).  Door  Dr.  Scott  is  deze  soort  in  zijn 
getjpten  catalogus  aangegeven  als  Etapteris  Bertrandi  n.sp.,  met  de 
opmerking  dat  deze  afwijkt  van  de  andere  soorten  van  het  geslacht 
door  de  diepere  sinus  in  het  xyleem  van  den  vaatbundel  der 
iliachis. 
De  exemplaren  van  de  Groninger  collectie,  hoewel  minder  in 
aantal,  vertoonen  eenige  structuren  die  niet  aanwezig  zijn  in  de 
exemplaren  van  Londen  en  die  ons  een  inziciil  geven  in  de  plaats 
van  dezen  vorm  ten  opzichte  van  verwante  soorten.  Het  volgende  is 
in  lioofdzaak  aan  de  Groninger  exemplaren  ontleend. 
De  volgorde  der  coupes  is  Praep.  140 — 141—142;  de  plaats  der 
exemplaren  van  Londen  ten  opzichte  van  deze  kan  ik  niet  aangeven  ; 
de  uiterste  coupes  der  serie  zijn  evenwel  te  Groningen.  Het  zijn 
alle  dwarse  doorsneden  van  de  rhachis,  die  2 bij  3 mM.  dik  is'). 
De  epidermis  ontbreekt;  of  zich  eronder  assimileerend  weefsel 
met  intercellulairen  heeft  bevonden  is  niet  te  zeggen,  maar  lijkt 
naar  analogie  der  andere  vormeïi  niet  waarschijnlijk.  De  volgende 
cellagen  bestaan  uit  sclerenchym:  dikwandige  elementen  met  nauw 
lumen,  zonder  intercellulairen. 
Naar  binnen  neemt  gaandeweg  de  dikte  der  celwanden  af,  terwijl 
het  lumen  wijder  wordt.  Het  binnenste  der  schors  is  slechts  op 
enkele  plaatsen  aan  de  uiteinden  van  den  centraal  gelegen  vaat- 
bundel bewaard  gebleven  en  blijkt  te  bestaan  uit  dunwandig 
')  De  overige  maten  zijn  af  te  leiden  uit  de  foto’s,  die  45-maal  vergroot  zijn. 
