852 
tweezijdig  symmetriscli  ten  opzichte  \'an  het  syminetrievlak  der  pinna- 
bar.  Het  xyleem  vertoont  in  een  dwarse  doorsnede  den  H-voinn,  zoo 
karakteristiek  voor  dit  geslacht.  Van  een  in  het  midden  eenigszins 
dikker  tnsschenstuk,  nit  groofere  elementen  beslaande,  gaan  aan  ' 
beide  uiteinden  naar  weerszijden  twee  armen  (antennen)  uit,  die 
zwak  ternggebogen  zijn,  en  op  deze  hoogte  bij  hun  aanhechting  aan 
het  middenstuk  eenigszins  naar  buiten  nitsteken,  zoodat  daar  ertnsschen 
aan  de  buitenzijde  een  min  of  meer  scherp  geaccentueerde  sinus 
aanwezig  is.  De  elementen  der  ariïien  zijn  doorgaans  kleiner  dan 
van  het  middenstuk,  de  kleinste  elementen  zijn  aan  weerszijden  der 
sinus  aan  te  treffen.  De  endodermis  gaat  aan  de  beide  zijden  tusschen 
de  antennen  slechts  weinig  naar  binnen. 
Naar  beneden  vervolgd  sluit  de  pinna-bar  aan  de  buitenzijde  van 
het  xyleem  van  den  bundel  der  rhachis  aan,  die  hier  bijna  vlak  is; 
de  aanhechting  vindt  plaats  aan  de  eenigszins  uitstekende  gedeelten 
(N“.  140).  Hierdoor  wordt  een  eenigszins  latiggerekte  massa  |)arenchym,  | 
althans  dunwandig  weefsel,  ingesloten.  In  een  lager  stadium,  (in 
N“.  141  zichtbaar),  heeft  de  pinna-bar  zich  geheel  aan  den  bundel 
der  yhachis  aangesloten,  terwijl  de  ingesloten  parenchym-massa 
aan  den  binnenkant  in  omvang  is  afgenomen;  ze  is  nu  ongeveer  ; 
rond. 
De  buiten waartsche  begrenzing  is  dunner,  in  het  midden  slechts 
nog  weinige  eletnenten  dik. 
Nog  iets  lager  is  deze  verbroken ; aan  de  buitenzijde  van  het 
overigens  vrij  vlakke  xyleem  is  een  diepe  sinus  zichtbaar,  die  aan 
beide  zijden  door  een  uitspringende  xyleemlijst  wordt  begrensd. 
Naar  beneden  wordt  deze  meer  afgerond,  waardoor  de  begintoestand  j 
weer  wordt  bereikt.  | 
De  continuiteit  van  het  periphere  xyleem,  ontstaan  door  versmelting  j 
der  pinna-bar  met  den  bundel  der  rhachis  komt  in  de  preparaten  van  S 
Groningen  tweemaal  voor;  in  de  Londensche  preparaten  ontbreekt  | 
dit  stadium.  Echter  is  de  scherpe  sinus  in  deze  zeer  duidelijk,  welk  j 
kenmerk  de  coupes  sterk  doen  afwijken  van  die  der  andere  soorten 
van  het  geslacht.  Op  grond  vooral  hiervan  meent  Scott  in  zijn 
Catalogus  deze  soort  van  de  andere  te  mogen  onderscheiden,  Zooals 
uit  het  vorige  blijkt,  is  deze  goed  ontwikkelde  sinus  het  gevolg 
van  het  tijdelijk  continue  zijn  van  het  periphere  xyleem,  wat  in 
dit  geslacht  een  ongewoon  kenmerk  is. 
Tracht  men  uit  de  opeenvolgende  coupes  het  ruimtebeeld  te  con- 
strueeren,  dan  komt  men  tot  een  beeld  als  in  fig.  4.  In  de  andere 
soorten  van  Etapteris,  b.  v.  E.  Scotti  Bertrand,  zijn  de  pinna- 
bundels  eveneens  in  paren;  deze  vereenigen  zich  eveneens  lot  een 
