853 
|)iiina-bai',  welke  echter  iets  lager  weer  splijt  in  twee  bnndelljes, 
die  elk  voor  zich  met  het  xyleem  van  den  bundel  der  rhachis 
versmelten.  Er  is  dus  nooit  eenig  weefsel  aan  de  buitenzijde  van 
den  bundel  geheel  door  het  xyleem  ingesloten. 
Dat  dit  verschil  met  den  vorigen  vorm  echter  slechts  betrekkelijk 
is,  leert  ons  de  beschouwing  der  ruimtebeelden,  die  men  zich  van 
deze  structuren  kan  ontwerpen.  Fig.  4 stelt  deze  voor  van  E. 
Bertrandi,  fig.  5 van  E.  Scotti. 
Wij  zien  aan  de  eerste  de  pinna-bar  den  bundel  der  rhachis 
naderen  en  zijn  zijden  er  mee  versmelten.  Iets  lagei'  wordt  in  het 
midden  de  continuiteit  verbroken,  de  beneden waartsche  voortzetting 
der  beide  helften  der  pinna-bar  begrenzen  aan  weerszijden  de  be- 
neden waartsche  voortzetting  der  ingesloten  pareiichym-massa,  de 
volgende  pinna-bar  zet  zich  met  zijn  i-anden  eraan. 
Bij  E.  Scotti  zien  wij  eveneens  de  pinna-bar  den  bundel  der 
rhachis  naderen  en  ermee  versmelten.  Vóór  deze  versmelting  echter 
plaats  grijpt,  is  de  pinna-bar  in  het  midden  reeds  gespleten,  zoodat 
beneden  dit  niveau  weer  twee  bundels  aanwezig  zijn,  die  zich 
apart  aan  den  bundel  der  rhachis  aansluiten.  Wij  mei'ken  dus  hier 
eenzelfde  versmelting  en  eenzelfde  mediane  continuiteitsstoring  van 
de  pinna-bar  op;  echter  is  de  hoogte  dezei-  twee  punten  verschillend 
in  de  beide  vormen.  Naar  beneden  gaande,  ter  hoogte  van  de 
inkomende  pinna-bar,  is  er  echter  steeds  een  onderbreking  in  het 
periphere  xyleem  aanwezig.  Deze  is  n.1.  gebonden  aan  de  insertie 
der  inkomende  pinna-bar.  Is  de  hoogte  der  onderbreking  gering, 
dan  zal  het  peihphere  xyleem  over  een  tamelijk  groote  uitgestrektheid 
ononderbroken  zijn.  Nadert  de  lengte  die  van  den  afstand  tusschen 
twee  opeenvolgende  paren  pinnae,  dan  is  de  afstand,  over 
welke  deze  continuiteit  bestaat,  slechts  kort.  Is  de  hoogte  der  onder- 
breking grooter  dan  de  afstand  van  twee  opeenvolgende  paren 
pinnae,  dan  is  de  continuiteit  nergens  aanwezig.  Behalve  tnet  de 
grootere  lengte  der  onderbrekingen  staat  dit  ook  in  verband  met 
den  korten  afstand  tusschen  twee  0[)eenvolgende  paren  pinnae;  zoo 
is  in  E.  Scotti  vaak  in  een  dwarse  dooisnede  de  dwarse  doorsnee 
van  de  pinna-bundeltjes  van  twee  opeenvolgende  paren  zichtbaar. 
Is  dus  uit  de  structuur  van  Etapteris  Bertr-andi  eenerzijds  die 
van  de  meer  gecompliceerde  soorten  af  te  leiden,  anderzijds  geeft 
zij  dus  ook  aanknoopingspunten  aan  de  in  dit  opzicht  eenvoudiger 
vormen,  b.v.  Diplolabis  Römeri  (Solms)  Gordon,  waar  eveneens  in 
het  peripheie  xyleem  een  onderbreking  aanwezig  is,  afhankelijk  van 
de  insertie  der  pinna-bar. 
Indien  men  in  deze  plant,  wat  ons  door  de  gedetailleerde  onder- 
