voor  alle  absorptielijnen  van  liel  atoom  in  zijn  rusttoestand,  en  dns 
ook  voor  de  resonantielijnen,  de  aanslagspanning  nit  de  frequentie 
is  af  te  leiden  (door  de  /ii'-belrekking)  zoowel  wajineer  het  atoorn- 
inodel  van  Bonn  als  de  oscillalor  van  Planck  als  uitgangspunt 
wordt  genomen.  Om  experimenteel  nit  te  maken  of  de  termen  eener 
reeks  inderdaad  opgevat  moeten  worden  als  bepaalde  energiewaarden 
zooals  volgens  de  theorie  van  Bohr  het  geval  is,  is  het  noodzakelijk 
waarnemingen  te  doen  over  het  opwekken  van  de  hoogere  lijnen 
der  spectrale  reeksen.  De  mogelijkheid  dat  door  electinnenbotsingen 
niet  slechts  energieqnanta  overgebracht  kunnen  worden,  overeen- 
komende met  de  frequentie  der  resonantielijnen,  maar  ook  zulke, 
die  beantwoorden  aan  den  overgang  van  het  atoom  naar  hoogere 
stationaire  toestanden,  is  door  J.  Franok  en  E.  Einsporn  ')  voor 
kwik  en  door  I.  Franok  en  P.  Knipptng  voor  helium  reeds  expe- 
rimetiteel  aangeloond.  Daar  de  hierbij  waargenomen  energieqnanta 
goed  overeenkomen  met  de  volgens  de  theorie  van  Bohr  uit  de 
termen  der  reeksen  berekende  waaiden,  is  het  ook  zeer  waarschijnlijk 
dat  ook  de  emissie  van  de  bij  deze  termen  behoorende  lijnen  be- 
ginnen zal  bij  de  waargenomen  'aanslagspanningen.  Nn  zijn  echter 
merkwaardig  genoeg,  bijna  alle  waarnemers,  die  in  den  laatsten  tijd 
het  opwekken  van  spectraallijnen  door  eleclronenbolsingen  direct 
spectroscopisch  onderzocht  hebben,  tot  een  ander  resultaat  gekomen. 
Weliswaar  heeft  Rau  “)  reeds  x roeger  gevonden,  dal  in  helium  de 
aanslagspanning  voor  de  verschillende  termen  eener  reeks  met  toe- 
nemend rangnummer,  grooter  wordt.  Evenzoo  hebben  Richardson 
en  O.  B.  Bazzoni  “)  bij  helium  voor  verschillende  lijnen  verschillende 
aanslagspanningen  gevonden.  Daarentegen  komen  P.  D.  Foote  en 
W.  E.  Meggers  bij  hun  onderzoekingen  over  de  lichtopwekking  in 
metaaldarapen  tot  het  besluit,  dat  wel  de  resonantielijnen  vanaf  een 
bepaalde  (door  de  Ar-bel rekking  gegeven)  aanslagspanning  kunnen 
worden  opgewekt  zonder  dat  tegelijkertijd  het  oveiige  deel  van  het 
spectrum  te  voorschijn  wordt  geroe|)en,  maar  dat  alle  hoogere  lijnen 
der  reeksen  gelijktijdig  eerst  optreden  wanneer  de  ionisatiespanning 
wordt  bereikt.  Tot  hetzelfde  resultaat  komt  A.  C.  Davies  ®)  bij  helium 
en  G.  Dèjardin  bij  helium  en  kwik  ').  Onder  deze  omstandigheden 
leek  het  mij  van  belang  het  opwekken  van  spectraallijnen  door 
')  E.  Einsporn,  Zeitschr.  f.  Phys.  5,  208,  1921. 
»)  J.  Franok  en  P.  Knipping,  Zeitschr.  f.  Phys.  1,  320,  1920. 
’)  H.  Rau,  Sitzungsber.  Phys.  Med.  Gesellsch.  Würzburg  1914,  pag.  20. 
O.  W.  Richardson  en  G.  B.  Bazzoni,  Nature  98,  5,  1916. 
5)  P.  D.  Foote  en  F.  W.  Meggers,  Bur.  Sla,ndards  Scientif.  Paper  Nr,  386,  1920. 
®)  A.  C.  Davies,  Proc.  Roy.  Soc.,  100,  599,  1922. 
7)  G.  Déjardin,  G.  R.  175,  952,  1922. 
