909 
in  alle  door  rnij  onderzochte  sooi  ten  van  de  volgende  geslachten : 
Madrncis,  Seriatoporn,  Pocillopora,  Stt/lophora,  Euphyllia,  Cyphastrea, 
Ecliinopora,  Galaxea,  Favia,  Faultes,  Gorüdstrea,  Leptoria,  Maeandra, 
Hydnopliora,  Mussa,  SymphyUia,  Mendina,  Fiinyia,  Herpeiolitha, 
Polyphyllia,  EaJoinitra , Pavona,  Psammocom,  Turbinaria,  Montipora, 
Acropora  (—  Madrepora),  Goniopora  en  Parites.  Bij  de  Madrepo- 
rai’ia  schijnen  de  zooxanlhellae  lot  bepaalde  geslachten  l)eperkl  te 
zijn;  wanneer  zij  bij  een  sooit  vooikonien,  vindt  men  hen  ook  bij 
andere  soorten  van  hetzelfde  geslacht  en  omgekeerd  zijn  er  andere 
geslachten,  waarvan  geen  der  soorten  zooxanlhellae  l)ezit.  Bij  vele 
Madreporaria  uit  iets  dieper  water  (ongeveer  50  M.)  komen  ook 
zooxanthellae  voor,  maar  deze  soorten  zijn  dan  altijd  vertegenwoor- 
digers van  een  geslacht,  waarvan  ook  0[)  de  riffen  in  ondiep  water 
soorten  voorkomen.  In  tegenstelling  met  de  opmerking  van  Hickson 
dat  deze  algen  bij  de  Pocilloporidae  geheel  of  bijna  geheel  ontbreken, 
vond  ik  zooxanthellae  in  groote  hoeveelheden  bij  alle  dooi'  mij 
onderzochte  soorten  van  de  geslachten  Pocillopora  en  Seriatopora. 
De  zooxanthellae  (gele  cellen)  der  rifkoralen  zijn  bolvormige,  donker 
geel  gekleurde,  eencellige  algen  met  een  diameter  van  7 — J0|u.  Het 
is  moeilijk  uit  te  maken  of  de  kleur  gebonden  is  aan  bepaalde 
chromatophoren.  In  de  levende  zooxanlhellae  is  de  geheele  cel  ge- 
lijkmatig geel  gekleurd  en  in  gefixeerd  materiaal  heb  ik  geen  afzon- 
derlijke chromatophoren  kunnen  aanloonen.  De  levende  gele  cellen 
bevatten  een  sterk  lichtbrekende  korrel  (soms  komen  tweedergelijke 
lichamen  voor),  maar  verder  laten  zij  geen  bijzonderheden  onder- 
scheiden. Deze  korrel  kleurt  zich  bruinachlig  paars  na  inwerking 
van  jodium,  welke  reactie  sneller  tot  stand  komt,  wanneer  de  cellen 
eerst  met  een  zuur  behandeld  zijn.  Deze  kleurmelhode  wijst  er  op, 
dat  de  lichtbrekende  korrel  een  zetmeelachiig  assimilalieproduct 
bevat.  De  reactie  bewijst,  dat  deze  stof  zich  onderscheidt  van  het 
zetmeel  van  hoogere  (ilanten,  dat  een  veel  blauwer  lint  krijgt  na 
behandeling  met  jodium.  De  kern  der  zooxanthellae,  die  in  de  levende 
cellen  niet  te  onderscheiden  is,  wordt  na  toevoeging  van  azijnzuur 
duidelijk  zichtbaar  als  een  korrelig  lichaam|)je  van  gewoonlijk  iets 
kleinere  afmetingen  dan  het  assimilalieproduct.  Ook  door  toevoeging 
van  fuchsine  kan  de  kern  der  zooxanlhellae  zichtbaar  gemaakt 
worden  als  een  zwak  rood  gekleurd  lichaampje. 
In  gefixeerd  materiaal  zijn  na  behandeling  der  gele  cellen  met 
kernkleurstoffen  nog  enkele  verdere  bijzonderheden  te  onderscheiden . 
Van  de  verschillende  kleurmelhoden  verkreeg  ik  de  beste  resultaten 
9 loc.  cit.  p.  374. 
