911 
de  zooxanthellae  van  een  vrij  resistenten  wand  voorzien  zijn.  Be- 
halve de  bovengenoemde  lichaampjes,  die  met  zekerheid  te  herkennen 
zijn  als  gele  cellen  en  af  braakprodncten  daarvan  bevat  de  maaginhoud 
der  rif  koralen  steeds  zeer  vele  kleinere  kleurlooze  korreltjes  van 
onregelmatigen  vorm,  die  voor  een  groot  deel  waarschijnlijk  uit 
verdere  afbraak  producten  der  zooxanthellae  bestaan.  Bijna  altijd 
komen  verder  in  de  slijmmassa  van  het  coelenteron  nematocjsten 
en  gedeelten  daarvan  voor. 
Bij  de  meeste  rifkoralen  komen  slechts  bij  uitzondering  behalve 
zooxanthellae  en  nematocjsten  andere  organismen  of  deelen  daarvan 
in  de  voedselresten  voor.  In  het  coelenteron  van  de  vormen  met 
kleine  pol j pen  zooals  soorten  van  Porites,  Acropora,  Pocillopora  en 
Cyphastrea  vindt  men  soms  een  enkele  diatomee,  maar  gewoonlijk 
geen  andere  organismen  dan  zooxanthellae.  Als  regel  geldt,  dat  de 
hoeveelheid  der  vreemde  organismen,  die  procentsgewijze  in  den 
maaginhoud  der  rifkoralen  aanwezig  is,  toeneemt  met  de  grootte 
der  poljpen.  Slechts  bij  de  soorten  van  sommige  geslachten  met 
groote  poljpen  {Funyia,  Favia,  Favites,  Symphyllia,  Mussa)  vindt 
men  bijna  altijd  andere  organismen  in  de  slijmmassa,  die  zich  in 
de  gastrale  holte  bevindt,  namelijk  Copepoden,  naupliuslarven,  resten 
van  Anneliden,  foraminiferen,  diatomeeën,  Lynghya  en  andere  algen. 
Gewoonlijk  is  dan  tegelijk  met  deze  organismen  ook  detritus  zooals 
sponsspicula  en  kalklichaampjes  van  Holothurien  door  de  poljpen 
opgenomen.  Echter  blijven  toch  de  zooxanthellae  het  hoofdbestand- 
deel  van  het  voedsel  in  normale  omstandigheden  vormen  ook  bij 
soorten,  waarbij  men  altijd  in  het  coelenteron  organismen  van  vreem- 
den oorsprong  vindt  ^). 
Van  twee  soorten  van  het  geslacht  Funyia  {F.  fungites  (L.)  en 
F.  actiniforniis  Q.  & G.),  onderzocht  ik,  hoe  zij  plancton  als  voedsel 
kunnen  opnemen.  Wanneer  men  koralen  van  deze  soorten  in  een 
glas  plaatst  en  hen  eenigen  tijd  rustig  laat  liggen,  scheiden  zij  aan 
hun  orale  oppervlakte  een  slijmlaag  af.  Nu  werden  plancton- 
organismen  (voornamelijk  Copepoden)  aan  het  water  toegevoegd  en 
zeer  spoedig  werdett  een  groot  aantal  hiervan  op  de  slijmlaag  vast- 
gehouden. Tenslotte  nam  de  poljp  het  slijm  met  de  organismen 
bij  gedeelten  tegelijk  in  den  mond  op,  op  dezelfde  wijze  als  dat 
door  Duebden  (1908)  voor  eene  andere  soort  van  Fungia  beschreven  is. 
Gewoonlijk  is  het  bij  de  levende  dieren  niet  gemakkelijk  na  te 
9 Een  opvallend  verschijnsel  is  het,  dat  ik  hij  de  levende  koraalpolypen  meestal 
voedselresten  in  de  gastrale  holte  vond  en  in  die  voedselresten  zooxanthellae,  terwijl 
Duekden  vermeldt,  dat  hij  nooit  zooxanthellae  in  het  coelenteron  der  West-Indische 
Madreporaria  waargenomen  heeft. 
