920 
! 
eTi  Morris,  maai-  bij  eeti  krities  onderzoek  van  Davis')  bleek,  dat 
de  metlioden  door  bovengenoemde  onderzoekers  ter  onderscheiding 
van  beide  monosen  gebruikt  Ie  wensen  overlieten,  in  ’t  biezonder 
levert  de  kwantitatieve  polarimetriese  bepaling  van  glukose  en 
fruktose  naast  elkaar  in  plantenextrakten  moeilikheden  op. 
Methode. 
Voorlopig  wil  ik  dus  van  de  onderscheiding  van  glukose  en 
fruktose  afzien  en  alleen  spreken  van  monosen.  ’t  Hoofddoel  was 
dus  na  te  gaan  ’t  vooikomen  van  sachaiose  enerzijds,  van  monosen 
anderzijds,  daarom  werd  de  reduktie  van  Fkhi.ings  proefvocht  bepaald 
in  één  deel  van  ’t  extiakt  vóór,  en  een  ander  deel  na  24  uur 
inwerking  van  invertase  (Preparaat  v.  Merck).  De  direkt  reducerende 
suikers  behoeven  dan  nog  niet  uitsluitend  monosen  te  zijn,  daar  ook 
rnaltose  Fehung  direkt  leduceert.  Nu  is  maltose  om  bovengenoemde 
redenen  voor  ons  wel  van  minder  belang,  maar  ’t  moest  toch  uit- 
gemaakt of  onder  de  direkt  reducerende  suikers  monosen  voor- 
kwamen en  daartoe  werd  naast  de  kwantitatieve  bepaling  met 
Fehling  steeds  een  kwalitatieve  met  Barfoed’s  reagens  gedaan’). 
Dit  reagens,  ko|)eracetaat  in  neutrale  of  zwak-zure  oplossing  reageert 
wel  met  glukose  en  fruktose,  niet  met  biosen. 
Bovendien  werd  in  sommige  gevallen  gebruik  gemaakt  van  de 
biochemiese  methode  van  Kkuyver  1.  c.  Torula  monosa  vergist  n.1. 
alleen  monosen  en  door  meting  van  ’t  volume  gevoimd  koolzuur  is 
een  kwantitatieve  bepaling  mogelik.  Van  een  bepaling  der  maltose 
door  middel  van  de  ditferenliëringsmelhode  met  Torula  datlila  en 
Sacharomyces  cerevisiae  werd  afgezien  (zie  Kluïver  l.c.). 
Het  materiaal  werd  direkt  gedood  in  kokend  water,  waardoor  de 
invertase  vernietigd  werd,  dan  het  waterig  exirakt  behandeld  met 
juist  voldoende  basies  loodacetaat.  In  een  deel  van  deze  vloeistof 
werd  na  neutraliseren  met  azijnzuur  gereageerd  op  monosen  met 
Barfoed’s  reagens  ’).  De  rest  werd  behandeld  met  dinatriurnfosfaat- 
oplossing  om  de  overmaat  lood  te  verwijderen.  De  kwantitatieve 
suikerbepalingen  geschiedden  volgens  de  jodometriese  methode  van 
SCHOORL  "). 
1)  Davis,  Journ.  Agric.  Science.  1916. 
*)  Barfoed,  Zeilschr.  f.  anal.  Chemie  1873. 
Ondanks  vele  pogingen  bleef  deze  methode  voor  kwantitatief  onderzoek  onbruikbaar. 
De  verdunde  oplossingen  van  fruktose,  die  in  plantenextrakten  voorkomen, 
worden  door  basies  loodacetaat  niet  neergeslagen. 
9 N.  ScHOORL,  Ned.  Tijdschrift  Pharmacie  1899. 
De  invloed,  die  aanwezige  sacharose  op  ’t  reducerend  vermogen  van  invertsuiker 
kan  uitoefenen,  werd  verwaarloosd. 
