923 
maar  tevens  dat  bij  10  van  de  12  species  er  veisoliil  beslaat  tussen 
de  groene  en  bonte  delen,  wat  betreft,  de  erin  voorkomende  suikers. 
De  twee  species,  die  dit  verschil  niet  vertoonden  n.i.  Cornns  en 
Aescnlns  bevatten  ook  in  de  botite  delen  monose  en  sacliai-ose,  al 
was  de  hoeveelheid  van  de  laatste  bij  Aesculns  zeer  klein.  Uit  deze 
twee  objekten  zijn  dns  geen  konklnsies  te  trekken.  Anders  is  ’t  bij 
de  grote  meerderheid  10  van  de  12,  die  ’t  sterk  sprekende  vei'schil 
vertoonden,  dat  in  de  bonte  deleri  de  monosen  ontbreken,  de  sacha- 
rose  aanwezig  is. 
Dit  wel  voorkomen  van  monosen  in  de  assimilei-ende  bladdelen 
en  ’t  niet  voorkomen  in  de  niet  assimilerende  volwassen  bonte 
blaren  pleit  iti.i.  wel  zeer  sterk  voor  de  mening,  dat  ten  nnnste  in 
de  genoemde  objekten  monosen  aan  de  vorming  van  ’t  zetmeel  voor- 
afgaan, ja  in  ’t  algemeen  de  primair  bij  de  assimilatie  gevormde 
suikers  zijn.  Immers  onder  deze  10  zijn  er  2 n.  1.  Aspidistra  en 
Chlorophytum,  die  geen  zetmeel  als  reservestof  bevatten,  slechts  de 
stomata  bevatten  dit  zowel  in  de  bonte  als  in  de  groene  bladdelen. 
Bovenstaande  kan  voor  deze  mening  pleiten,  een  bewijs  is ’t  niet; 
wel  is  dit  echter  het  geval  met  de  bij  Pelargonium  zonale  verkre- 
gen resultaten.  In  tegenstelling  met  andere  objekten  gelukte  het  bij 
de  bonte  Pelargoniums  de  volwassen  blaren  suiker  en  zetmeelvrij 
te  krijgen,  door  de  planten  2 X of  3 X 24  uur  in  de  donkere 
kamer  te  plaatsen.  De  planten  waren  dan  ogenschijnlik  geheél 
normaal,  de  blaren  waien  niet  geel  geworden  eii  evenmin  afge- 
vallen. 
Werden  deze  planten  nu  in  ’t  zonlicht  geplaatst,  dan  vormden 
zich  eerst  monosen  en  pas  later  sacharose  en  zetmeel,  zoals  uit 
bovenstaande  analyses  blijkt.  De  monosen  nemen  ook  eerder  in 
gehalte  toe  dan  de  sacharose,  dat  sluit  zich  dus  geheel  aan  bij  de 
resultaten  van  Campbkj.l^  die  echter  niet  met  suikervrije  blaren 
werkte  en  dus  ’t  eerste  optreden  der  monosen  niet  kon  waarnemen, 
wat  ’t  meest  bewijzend  is. 
De  vraag  moet  nu  nog  onder  de  ogen  gezien,  welk  monose  ’t 
primair  produkt  is ; treedt  eerst  glukose  op,  dan  wel  fruktose,  of 
treden  beide  tegelijk  op.  Vroeger  heeft  men  gemeend,  door  kombi- 
natie  van  ’t  resultaat  der  polarimetriese  bepalingen  met  dat  van  de 
reduktie  van  Fehijngs  proefvocht,  te  kunnen  berekenen,  hoeveel 
M Bij  groene  Pelargoniums  gelukte  dit  niet,  evenmin  bij  Ilex  Aquifolium  en 
Sacharum  officinarum  L (w'arme  kas).  Ook  na  14  dagen  waren  de  met  zwarte 
kappen  omhulde  takken  van  de  hulst,  of  de  spruiten  van  't  suikerriet  nog  monose- 
en  sacharosehoudend.  Zij  werden  dan  geel,  zodat  de  proef  geslaakt  weid. 
