935 
heeft  Professor  Julius  in  1909  de  vraag  l>eatit\voord,  wat  de  invloed 
moet  zijn  van  anomale  dispersie  op  de  breedte  der  z.g.  absorptie- 
lijnen  in  het  zonnespectrum,  indien  door  de  geheele  zonne-atmosfeer 
lieen  dichtheidsgradiënten  bestaari,  die  op  vele  plaatsen  van  dezelfde 
orde  van  grootte  worden  verondersteld  als  in  de  vlekken,  doch  die 
meermalen  van  teeken  wisselen. 
Bevindt  zich  in  de  zonne-atmosfeer  een  bolvormig  gebied  6' 
s 
5' 
Fig.  1.  Fig.  2. 
(fig.  1),  waarbinnen  de  dichtheid  niet  afwijkt  van  die  der  omgeving, 
dan  zal  de  straling,  die  onder  een  hoek  (p  met  de  normaal  het 
oppervlak  SS'  ‘)  verlaat,  zonder  ver- 
andering van  richting  dat  gebied  6' 
doordringen. 
In  een  gebied  met  een  dichtheids- 
gradiënt  zóódanig,  dat  de  dichtheid 
in  in  (fig.  2)  een  minimum  is,  wordt 
de  invallende  bundel  pluimvormig 
verbreed;  hetzelfde  geldt  indien  in 
dat  bolvormige  gebied  een  dicht- 
heidsgradiënt  heerscht  met  een  maxi- 
mum van  dichtheid  in  M (tig.  3)  ’). 
Deze  pluimvormige  verbreeding  zal 
in  sterke  mate  afhankelijk  zijn  van 
b We  kunnen  veronderstellen,  dat  het  oppervlak  SS'  zóó  diep  binnen  de  zonne- 
atmosfeer is  gelegen,  dat  de  straling  daar  de  cosinuswet  volgt;  ook  kunnen  we 
aannemen,  dat  het  oppervlak  SS'  zóó  is  gedacht,  dat  daarbuiten  de  uitstraling 
zóó  gering  is,  dat  deze  een  te  verwaarloozen  fractie  van  de  totale  uitgezonden 
energie  is;  we  noemen  het  oppervlak  SS'  verder  kernoppervlak. 
*)  Zie  ook  een  verhandeling  van  L.  S.  Ornstein  en  F.  Zernike,  Versl.  Kon. 
Ak.  V.  Wet.,  26,  1478,  1917. 
