936 
de  wijze  waaro|)  binnen  de  gebieden  en  M de  diclitbeid  ver- 
andert; de  licbtsti'alen  znllen  in  verscliillende  gevallen  een  geheel 
ander  verloop  vertoonen  dan  in  fig.  2 en  tig.  3,  doch  steeds  zal  die 
verbreeding,  zoowel  indien  ’t  geval  van  een  maximum  als  indien 
dat  van  een  minimum  van  dichtheid  zich  voordoet,  veranderen  met 
liet  refractievermogen  in  de  atmosfeer  en  dns  afhangen  van  dichtheid 
en  refractie-constante.  De  verbreeding  zal  dns  groot  worden  voor 
licht  van  een  golflengte,  die  weinig  verschilt  van  de  golflengte 
eener  geabsorbeerde  trillivig,  indien  ten  minste  de  dichtheid  van  het 
bestanddeel,  dat  de  absorptielijn  levert,  niet  te  klein  is. 
Zoo  kan,  indien  hoek  <f’  grooter  wordt  of  indien  het  refractie- 
verniogen  aanzienlijker  is  dan  voor  de  in  tig.  2 en  fig.  3 geteekende 
gevallen  voor  een  bepaalde  frequentie  een  deel  der  invallende  stra- 
ling naar  het  kernoppervlak  SS'  terugkeeren  en  dus  de  zon  niet 
verlaten. 
Door  integratie  om  de  normaal  uit  6'  op  SS'  (over  2n)  en  over 
(p  (van  0 tot  — ) vindt  men  de  straling,  die  ’t  gebied  6' binnendringt 
en  die  de  zon  ook  zou  verlaten  als  er  geen  straalkromming  was. 
Rekenen  wij  wel  met  straalkromming,  dan  keert  van  de  invallende 
energie  uit  m of  M een  gedeelte  naar  ’t  kernoppervlak  terug  en 
wel  een  des  te  grooter  deel  naarmate,  bij  dezelfde  dichtheidsver- 
anderingen,  het  refractievermogen  aanzienlijker  is. 
Door  alleen  te  letten  op  ’t  effect  van  de  straalbreking  en  door 
aan  te  nemen  dat  er  tal  van  die  gebieden  m en  M in  de  zonne- 
atmosfeer zijn,  moeten  wij  besluiten  dat  inde  dichter  bij  »SaS' gelegen 
gebieden  ook  straling  kan  dringen,  die  binnen  verder  van  ’t  kern- 
oppervlak verwijderde  gebieden  zóó  werd  gebogen  dat  ze  naar  SS' 
terugkeerde ; van  deze  op  M of  ni  onder  een  hoek  (p  j>  90°  in- 
vallende energie  zal  een  deel  weer  naar  buiten  kunnen  gaan  door 
de  breking  in  die  dichterbij  gelegen  gebieden.  Wat  van  de  terug- 
gezonden straling  op  deze  wijze  toch  nog  naar  buiten  treedt  zal 
echter  van  geringe  beteekenis  zijn,  in  ieder  geval  slechts  een  kleine 
fractie  van  de  intensiteit,  die  van  de  straling  door  de  eerste  kromming 
niet  naar  buiten  werd  gezonden. 
3.  Moleculaire  verstrooiing.  Beschouwen  wij  thans  het  geval,  dat 
alleen  met  moleculaire  verstrooiing  in  de  zonne-atmosfeer  wordt 
gerekend. 
SS'  zij  weer  ’t  kernoppervlak;  EE'  een  grenslaag,  waarbuiten 
geen  verstrooiende  deeltjes  meer  aanwezig  zijn. 
Loodrecht  op  SS'  kiezen  we  een  coördinaat  x,  die  de  ver- 
