949 
aangebraclit,  en  ten  tweede,  dat  uiterst  geringe  fouten  in  de  gioot- 
heden,  die  bij  de  bepaling  een  rol  spelen,  op  het  resultaat  een  vrij 
belangrijken  invloed  oefenen.  De  later  te  beschrijven  tweede  methode 
is  dan  ook  boven  deze  te  verkiezen. 
9.  Daar  hier,  met  het  oog  op  de  bizondere  eigenschappen  \au 
ammoniumnitraat,  dat  in  drogen  toestand  en  met  walei(iani|>  leeds 
bij  ± 100°  vluchtig  is,  moest  worden  afgeweken  van  den  weg, 
door  Andheae  beschreven,  worde  in  het  volgende  de  gang  van  zaken 
uitvoeriger  toegelicht. 
De  gebruikte  pyknometer  (Fig.  2)  had  een  bol  C van  ± 25  cc. 
inhoud.  De  buis  B is  ongeveer  3 mm.  wijd  en  van  een 
ingeëtste  millimeterverdeeling  voorzien;  zij  eindigt  in  den 
trechter  A. 
Na  elke  [u'oef  wordt  (bij  de  temperatuur  der  proef)  door 
uitwegen  met  water  de  inbond  van  den  bol  en  die  van 
de  buis  B tot  aan  de  streep,  die  bij  die  proef  bereikt 
werd,  bepaald. 
Na  weging  van  den  gedroogden  toestel  brengt  men  een 
oplossing  van  het  zont,  bij  ± 100°  verzadigd,  in  den  bol 
C en  plaatst  het  geheel  in  een  thermostaat  vaii  de  tempe- 
ratnnr,  bij  welke  de  bepaling  der  dichtheid  zal  worden 
uitgevoerd.  (Wij  hebben  bij  32°. 00,  vm  bij  32°.50  C- 
bepaald).  Nadat  de  overmaat  zout  is  uitgekristalliseerd, 
verwarmt  men  den  bol  C tot  alles  weer  in  oplossing  is 
gegaan;  eventueel  nog  aanwezige  lucht  woidt  daarbij 
uitgedreven.  Men  plaatst  den  toestel  weer  in  den  thermo- 
staat, draait  hem  gedurende  eenigen  tijd  rond  ten  einde 
het  intreden  der  verzadiging  te  bevorderen  en  laat  hem 
zoolang  bij  32°. 00  staan,  totdat  de  meniskns  zich  niet 
meer  verplaatst.  Men  is  dan  zeker,  dat  het  vaste  zout  zich 
inderdaad  in  de  moditikatie  IV  heeft  omgezet.  Men  over- 
tuigt zich  daarvan  trouwens  na  de  eerste  proef,  door 
van  het  op  warmen  en  kontrole,  of  wederom  bij  af  koelen 
op  32°. 00  hetzelfde  punt  in  de  buis  B wordt  bereikt.  Is  zulks  het 
geval,  dan  leest  men  den  stand  van  den  meTiiskus  af  en  noteert 
dien.  Vervolgens  wordt  de  pjknometer  met  inhond  gewogen.  Alle 
wegingen  werden  uitgevoerd  op  een  balans  van  Bunge  (tot  op  0.1  mgr.) ; 
men  reduceerde  ze  op  het  ledig.  De  gewichteïi  waren  geijkt  volgens 
de  methode,  beschreven  door  F.  Kohlrausch  ^).  Daarna  ledigt  men 
‘)  Lelubuch  der  prakt.  Physik.  il.  Aufl.  Leipzig  1910.  Blz.  62. 
A 
V y 
Fig.  2. 
herhaling 
