991 
Corneti,  For.  steekt  de  punt  ervan  door  de  onderkaak  lieen.  De 
vortn  is  die  van  een  korten  dolk.  Aan  de  basis  is  de  dwarse  door- 
snede weer  ovaal,  en  naar  den  to[)  wordt  de  zijdelingsclie  afplatting 
geleidelijk  sterker.  Voor-  en  acliterrand  zijn  beide  scherp  en  niet 
fijne  dwarsgroetjes  vooi'zien.  Ovei'igens  zijn  op  hel  glanzende  opper- 
vlak slechts  fijne,  overlangsclie  streepjes  te  zien,  welke  evenals  bij 
den  vangtand  van  het  palatinuin  aan  do  basis  het  duidelijkst  zijn. 
De  andere  tanden  van  het  ectopterjgoid  zijn  alle  kleiner  en  wel 
neemt  de  grootte  naar  achter  steeds  meer  af.  In  algenieenen  vorm 
komen  alle  tanden  in  dit  been  echter  tamelijk  wel  met  elkaar  overeen. 
De  onderlinge  afstand  varieert  naar  gelang  er  oude  tanden  zijn 
weggevallen  en  nieuwe  weer  werden  tusschen  gevoegd,  zoodat  ook 
het  aantal  kan  uiteenloopen.  Alle  staan  ze  met  de  punt  een  weinig 
schuin  binnenwaarts  gericht. 
Afmetingen  van  de  tanden  van  het  ectopterygoid  (zondei- de  basis) 
van  de  fragmenten  afgebeeld  in  tig.  7 en  10. 
lengte  in  luM. 
1®  tand  (tig.  10)  25 
2®  tand  (tig.  7)  18 
3®  tand,  ,,  9 
4®  tand,  „ 9 
5®  tand,  ,,  6 
breedte  in  mM. 
7 
6.5 
4.5 
4 
3.5 
Op  het  praemaxillare  bevinden  zich  slechts  een  aantal  zeer  kleine 
tandjes.  Maximaal  telde  ik  er  8 (origin.  van  Enchodus  CornetiVov., 
op  het  rechter  praemaxillare).  Ze  staan  0|)  den  onderrand  van  het 
been  op  kleineren  of  grooteren  afstand  van  elkaar  en  zijn  nog 
sterker  dan  de  vorige  binnenwaarts  gebogen.  Van  weei'szijden  zijn 
ze  iets  afgeplat,  zoodat  ze  een  scherpen  voor- en  achterrand  bezitten. 
Het  oppervlak  vertoont  weer  fijne,  ovei  langsche  streepjes.  De  lengte 
varieert  van  1 7i  tot  2 mM.  en  de  breedte  bij  de  basis  bedraagt  dt  1 mM. 
Het  dentale  draagt  het  grootste  aantal  tanden,  welke  boven- 
dien sterk  in  grootte  varieeren.  Ze  staan  in  één  rij  op  een  ver- 
dikte lijst,  welke  even  onder  den  bovenrand  langs  de  binnenzijde 
loopt,  zooals  ook  het  geval  is  met  de  tanden  van  hel  ectopterjgoid. 
Vooraan  bij  de  sjmphyse  vinden  we  steeds  eenige  zeer  kleine  tandjes, 
ongeveer  een  vijftal.  Hierachter  volgt  een  iets  grootere  tand  en 
vervolgens  komen  de  twee  gioolste  uit  de  onderkaak  ; de  meei'  naar 
achteren  ge[)laatste  tanden  zijn  weer  kleiner.  In  grootte  nemen  deze 
evenwel  niet  regelmatig  af.  Wel  zijn  de  achterste  zeer  klein.  De 
onderlinge  afstand  verschilt  om  dezelfde  reden  als  te  voren  genoemd 
